Codziennik Zadumanej #22

Dzisiejszy dzień miał być bardzo produktywny i nawet przez chwilę wyglądało na to, że taki będzie. Zasiadłam do nadrabiania social mediów, zaczęłam planować ostatni tydzień wakacji, poprzekładałam sobie w głowie kilka pomysłów, otworzyłam odpowiednią liczbę zakładek, żeby komputer poczuł, że pracujemy na poważnie, i wtedy mój organizm uznał, że to doskonały moment na przejście w tryb zimowy. Ziewałam jak lew po wyjątkowo wyczerpującym polowaniu, choć jedyną rzeczą, na którą dziś polowałam, były resztki koncentracji. Ratowałam sytuację kawą, potem kolejną, a później już chyba tylko dolewałam ją z przyzwyczajenia, bo efekt był mniej więcej taki, jakbym próbowała uruchomić samochód, wlewając paliwo do bagażnika.

Podejrzewam o ten stan rzeczy pogodę, bo za oknem zrobiło się jakoś podejrzanie jesiennie, a przecież kalendarz nadal twierdzi, że mamy sierpień. Lato najwyraźniej postanowiło zrobić sobie wolne przed końcem sezonu, co z jednej strony bardzo mi odpowiada, bo upałów mam już serdecznie dość, z drugiej jednak chłodniejsze powietrze natychmiast uruchamia we mnie potrzebę koca, książki i drzemki. Tylko liści jeszcze nie pozwalam sobie rozrzucać po mieszkaniu, chociaż przyznaję, że moja wewnętrzna jesieniara już przebiera nogami i najchętniej ogłosiłaby sezon na świece, ciepłe skarpety i wszystko, co pachnie cynamonem. Rozsądek próbuje ją uciszać informacją, że do końca wakacji został jeszcze tydzień, ale obie wiemy, że ta walka jest właściwie przegrana.

Jedynymi istotami, na które aura nie działa usypiająco, są koty, zwłaszcza kiedy zbliżam się do kuchni. Mam ostatnio wrażenie, że prowadzę całodobowy punkt gastronomiczny, w którym obsługa jest jedna, klientów kilku, a reklamacje składane są głośno i bez zachowania jakichkolwiek procedur. Miski mogą być napełnione, ale wystarczy, że przejdę obok miejsca, w którym przechowuję karmę, i natychmiast pojawia się delegacja z informacją, że od ostatniego posiłku minęły co najmniej trzy lata. Patrząc na ich obecny apetyt, zaczynam podejrzewać, że wiedzą coś, czego nie podają jeszcze w prognozach pogody. Być może nadciąga zima stulecia i właśnie rozpoczęli strategiczne gromadzenie zapasów tłuszczu, choć istnieje też prostsze wyjaśnienie – są kotami i uznały, że skoro człowiek ma jedzenie, to powinien się nim dzielić bez zbędnych dyskusji.

Ostatecznie social media nadrobiłam, ostatni tydzień wakacji mniej więcej zaplanowałam, kawę wypiłam w ilości, która powinna postawić na nogi niewielką miejscowość, a mimo to nadal marzę o tym, żeby gdzieś się wygodnie zwinąć i przespać do jutra. I chyba właśnie taki był ten dzień – bez wielkich wydarzeń, za to z tym specyficznym sierpniowym nastrojem, kiedy lato jeszcze oficjalnie trwa, ale w powietrzu zaczyna się pojawiać zapowiedź czegoś nowego.

Może zresztą nie trzeba każdego dnia wyciskać jak cytryny tylko dlatego, że zostało jeszcze kilka punktów na liście. Czasem organizm wcześniej od kalendarza wie, że pora trochę zwolnić, a jeśli nie potrafimy odczytać jego subtelnych sugestii, zaczyna komunikować się z nami ziewaniem. W moim przypadku dzisiaj już właściwie ryczał.

Komentarze