Sunflower - Zadumana

Obudziłam się dziś z przyjemnym uczuciem, że w mieszkaniu wreszcie da się oddychać. Po ostatnich dniach, kiedy człowiek topił się już od samego myślenia o wyjściu spod prysznica, taki poranek to prawdziwy luksus. Otworzyłam okno i przez chwilę po prostu stałam, ciesząc się chłodem. Chyba dopiero wtedy zrozumiałam, jak bardzo brakowało mi normalnego powietrza.

Plan na dzień miałam ambitny. Chciałam usiąść z kalendarzem, rozpisać kolejne tygodnie, uporządkować pomysły na blog i w końcu zrobić podsumowania, które od kilku dni cierpliwie czekały na swoją kolej. Wszystko pięknie, tylko że w moim domu plany zawsze muszą jeszcze przejść akceptację pewnego rudego kierownika.

Hektor najwyraźniej uznał, że planowanie jest mocno przereklamowane i z pełnym przekonaniem ułożył się dokładnie na moim dzienniku. Nie obok. Nie na fotelu. Nie na parapecie. Na dzienniku. Patrzył na mnie z miną, która mówiła: „No i co mi zrobisz?”. A ja, jak każda rozsądna właścicielka kota, pogodziłam się z porażką.

Skoro planowanie zostało skutecznie zablokowane, postanowiłam zrobić coś, co od dawna chodziło mi po głowie. Wakacyjną czystkę. Kiedyś to była moja mała tradycja. W ferie i w wakacje otwierałam szafy, szafki i pudełka, a potem bez sentymentów rozstawałam się z rzeczami, które tylko zajmowały miejsce.

Przez ostatnie dwa lata odpuściłam. Nie dlatego, że przestałam lubić porządki. Po prostu miałam ich aż nadto. Wakacje upływały mi pod znakiem kartonów, taśmy klejącej i przeprowadzek, więc naprawdę nie miałam ochoty pakować czegokolwiek jeszcze.

Dzisiaj poczułam, że wracam do swojej starej tradycji.

Dwa worki ubrań.

Dwa kartony różnych drobiazgów.

Najciekawsze jest to, że ani przez chwilę nie miałam wrażenia, że coś tracę. Wręcz przeciwnie. Z każdym kolejnym odłożonym swetrem czy pudełkiem robiło mi się jakoś lżej. Chyba dlatego, że od pewnego czasu coraz częściej myślę, iż dom nie powinien być magazynem rzeczy „na wszelki wypadek”. Ma być miejscem, w którym dobrze się żyje.

I wiecie co?

Coraz częściej dochodzę do wniosku, że porządki nie dotyczą tylko rzeczy. Czasem warto zrobić je także w swoim życiu. Odłożyć na bok to, co od dawna już nam nie służy, przestać nosić w sobie sprawy, do których i tak nie wrócimy, zrobić miejsce na coś nowego. Bo dopóki kurczowo trzymamy się wszystkiego, trudno zauważyć, ile przestrzeni moglibyśmy jeszcze mieć.

A planowanie?

Nie uciekło.

Poczekało grzecznie pod Hektorem. Jak wszystko, co naprawdę ważne.

Zdarza Wam się czasem spojrzeć na kogoś i od razu pomyśleć: „To na pewno dobry człowiek”? Mnie tak. Wystarczy serdeczny uśmiech, życzliwe słowo albo czyjaś gotowość do pomocy i już gdzieś w głowie buduję sobie obraz tej osoby. A przecież życie nie raz pokazało, że pierwsze wrażenie potrafi być bardzo złudne. Dlatego „Filantrop” Pawła Pollaka tak dobrze wpisał się w moje ostatnie wieczory. Nie dlatego, że to najbardziej spektakularny kryminał, jaki słuchałam. Wręcz przeciwnie. To historia spokojniejsza, oparta bardziej na odkrywaniu kolejnych warstw niż na nieustannych zwrotach akcji. I chyba właśnie za to ją polubiłam.

Zrobiło się tutaj trochę ciszej.

Nie dlatego, że zabrakło mi tematów. Po prostu przyjechała do mnie osoba, na którą zawsze czekam z uśmiechem. Ta sama, dla której obowiązkowo robię sałatkę jarzynową. I wiecie co? Nie miałam najmniejszych wyrzutów sumienia, że przez kilka dni nie napisałam ani jednego "Codziennika".

Nie wszystko trzeba dokumentować.

Niektóre chwile najlepiej po prostu przeżyć.

Dziś rano odjechała. Zamknęły się drzwi, pomachałam na pożegnanie i nagle w mieszkaniu zrobiło się jakoś... szerzej. Ciszej. Jak to zwykle bywa po dobrych spotkaniach.

Pogoda chyba postanowiła dołożyć od siebie trochę dramatyzmu.

Jest taki upał, że nawet balkon wygląda, jakby prosił: "Dajcie mi dziś spokój."

Sisi przemieszcza się z jednego chłodnego miejsca na drugie z miną cierpiętnika. Koty rozlały się po podłodze jak naleśniki i od kilku godzin udają martwe. Co jakiś czas sprawdzam, czy oddychają, ale one najwyraźniej uznały, że na jakikolwiek wysiłek wrócą we wrześniu.

Ja też nie błyszczę energią.

Największą aktywnością dnia było otwarcie lodówki, popatrzenie do środka i stwierdzenie, że właściwie to nie jestem głodna.

Muszę przyznać, że upały mają jedną zaletę.

Sprzyjają diecie.

Problem w tym, że sprzyjają również lenistwu, a z tym już trochę trudniej negocjować.

I tak sobie siedzę, popijam wodę, omijam słońce szerokim łukiem i myślę, że życie jest naprawdę dziwne.

Kilka dni temu śmialiśmy się przy stole, jedliśmy sałatkę i rozmawialiśmy do późna. Dzisiaj jedynym, który prowadzi dłuższą rozmowę, jest wentylator.

Ale wiecie co?

Lubię tę myśl, że są ludzie, po których wyjeździe zostaje nie smutek, tylko ciepło.

Takie spokojne przekonanie, że było dobrze. Że znowu się spotkamy. Że są relacje, których nie trzeba pielęgnować codziennymi wiadomościami, bo one po prostu... są.

A tymczasem pozostaje mi jedno bardzo odpowiedzialne zadanie.

Przetrwać do wieczora.

Najlepiej bez stopienia się razem z kotami w jedną wielką kałużę.

Jeśli jutro temperatura odpuści, wszyscy zgodnie uznamy to za cud. A jeśli nie... cóż, będziemy dalej pełnić zaszczytną funkcję domowych naleśników.

Kilka dni temu stałam w kolejce w sklepie. Nic niezwykłego. Przede mną pani z koszykiem pełnym warzyw, za mną ktoś nerwowo przestępował z nogi na nogę, bo chyba bardzo się spieszył. Kasjerka skanowała kolejne produkty w tempie, którego zawsze trochę jej zazdroszczę, bo ja do dziś potrafię szukać masła w lodówce, mając je przed samym nosem. To miał być jeden z tych zwykłych dni, o których wieczorem nawet się nie pamięta.

Kiedy zapłaciłam za zakupy, spojrzałam na kasjerkę i odruchowo się uśmiechnęłam. Tak po prostu. Bez powodu. Ona odpowiedziała tym samym i powiedziała: „Miłego dnia”. Zwykłe dwa słowa. Nic wielkiego. A jednak wyszłam ze sklepu z dużo lepszym humorem, niż do niego weszłam.

Pomyślałam wtedy, że to zabawne, jak niewiele czasem potrzeba, żeby komuś zrobiło się lżej. Nie prezent, nie wielkie gesty, nie godzinna rozmowa. Wystarczy uśmiech, który nic nie kosztuje, a jednak potrafi zmienić nastrój człowieka na resztę dnia.

Lubię obserwować ludzi. Pewnie dlatego tak często wracam z zakupów nie tylko z serkiem wiejskim i kabanosami, ale też z kilkoma nowymi przemyśleniami. Widzę mamę, która z ogromną cierpliwością tłumaczy dziecku, dlaczego dziś nie kupią kolejnej zabawki. Starszego pana, który pomaga komuś zapakować zakupy do torby. Dziewczynę, która przepuszcza inną osobę w kolejce, choć sama też się spieszy. Takie sceny trwają kilka sekund, a mimo to zostają w pamięci znacznie dłużej niż niejedna głośna wiadomość przeczytana w internecie.

Mam wrażenie, że trochę odzwyczailiśmy się od zwyczajnej życzliwości. Takiej bez wielkich słów i bez oczekiwania czegokolwiek w zamian. Jakbyśmy uwierzyli, że żeby poprawić komuś dzień, trzeba zrobić coś spektakularnego. A przecież najczęściej wystarcza drobiazg. Przytrzymane drzwi. Kilka ciepłych słów. Uśmiech.

Wiecie, co jest w tym wszystkim najpiękniejsze? Taki uśmiech bardzo często wraca. Uśmiechasz się do jednej osoby, ona za chwilę zrobi to samo wobec kogoś innego i nagle okazuje się, że jedno małe dobro zaczyna wędrować dalej. Nigdy nie dowiemy się, dokąd dotrze, ale chyba nie trzeba tego wiedzieć, żeby miało sens.

Śmieję się czasem, że mój dzień potrafią uratować naprawdę dziwne rzeczy. Kawa, miejsce siedzące w autobusie albo to, że w końcu znalazłam telefon tam, gdzie sama go odłożyłam. Do tej listy dopisuję jeszcze uśmiechy od nieznajomych. One też działają zaskakująco dobrze.

Może dlatego coraz częściej sama staram się je rozdawać. Nie zawsze mam idealny humor. Nie codziennie budzę się z energią do podbijania świata. Ale wiem jedno. Nigdy nie zaszkodziłam nikomu tym, że się uśmiechnęłam.

I chyba właśnie takich chwil potrzebujemy dziś najbardziej. Nie tych, o których mówi cały świat, ale tych małych, cichych i zwyczajnych, które przypominają nam, że po drugiej stronie zawsze jest drugi człowiek.

Może więc następnym razem, kiedy spotkamy się z kimś przypadkiem w sklepie, na spacerze albo w windzie, warto na moment podnieść wzrok znad telefonu.

Nigdy nie wiadomo, komu właśnie taki zwykły uśmiech uratuje dzień.

A Wam zdarzyło się kiedyś, że zupełnie obca osoba jednym drobnym gestem poprawiła humor na cały dzień?

Mam w domu pudełko, które pewnie dla większości ludzi wyglądałoby jak zbiór przypadkowych rzeczy. Leżą w nim wstążki, kawałki papieru, suszone kwiaty, sznurki, drewniane zawieszki i kilka drobiazgów kupionych z bardzo rozsądnym argumentem: „Na pewno kiedyś się przydadzą”. I wiecie co? Naprawdę się przydają. Czuję wtedy ogromną satysfakcję, bo w końcu mogę powiedzieć sama do siebie: „Widzisz? Miałam rację.”

Bardzo lubię robić małe prezenty bez żadnej okazji. Nie dlatego, że są komuś potrzebne. Najczęściej nie są. Po prostu lubię ten moment, kiedy ktoś bierze do ręki niewielką paczuszkę i przez chwilę wygląda na szczerze zaskoczonego.

Nie trzeba wydawać fortuny, żeby sprawić komuś radość. Czasem wystarczy mały słoiczek z pachnącą herbatą, własnoręcznie zrobiona zakładka do książki albo woreczek z lawendą, który później wyląduje w szufladzie z pościelą. Kiedyś zrobiłam komuś prostą kartkę z kilkoma ciepłymi słowami i usłyszałam: „Schowam ją. Będzie na gorszy dzień.” Chyba nie da się dostać piękniejszego podziękowania.

Najbardziej lubię sam moment przygotowań. Rozkładam wszystko na stole i nagle robi się taki twórczy bałagan, który zna chyba każdy, kto choć raz próbował coś zrobić własnymi rękami. Nożyczki znikają dokładnie wtedy, kiedy są najbardziej potrzebne, klej tajemniczo przykleja się do palców zamiast do papieru, a sznurek potrafi zaplątać się w sposób, którego nie powstydziłby się najlepszy magik. Mimo to siedzę, kombinuję, przekładam, przycinam i nawet nie zauważam, kiedy mija godzina.

Coraz częściej dochodzę do wniosku, że taki prezent jest trochę jak list. Mówi drugiej osobie: „Pomyślałam o Tobie.” I chyba właśnie te cztery słowa mają największą wartość. Nie cena, nie rozmiar paczki i nie to, czy wszystko wyszło idealnie. Zresztą u mnie rzadko wychodzi idealnie. Zawsze znajdzie się kokardka zawiązana trochę krzywo albo listek przyklejony odrobinę za wysoko. Dawniej próbowałam to poprawiać. Dziś zostawiam. Mam wrażenie, że właśnie dzięki takim drobiazgom widać, że zrobił to człowiek, a nie maszyna.

Lubię też obserwować, jak zmieniają się twarze ludzi, kiedy dostają coś bez powodu. Na urodziny każdy spodziewa się prezentu. Na święta również. Ale kiedy wręczasz komuś niewielki drobiazg we wtorek, bo akurat o nim pomyślałaś, reakcja jest zupełnie inna. Najpierw zdziwienie. Potem uśmiech. A na końcu zawsze pada to samo pytanie: „Ale za co?” Za nic. A może właśnie za to, że jesteś.

Mam wrażenie, że trochę odzwyczailiśmy się od takich gestów. Wszystko musi mieć okazję, datę w kalendarzu albo konkretny powód. A przecież życzliwość nie potrzebuje zaproszenia. Może pojawić się w zwykły poniedziałek, zapakowana w papier przewiązany sznurkiem, z gałązką lawendy albo własnoręcznie napisaną karteczką. I chyba dlatego moje pudełko z przydasiami jeszcze długo nie będzie puste.

Bo nigdy nie wiadomo, kiedy przyjdzie mi do głowy, że ktoś właśnie zasługuje na mały prezent bez okazji.

A Wy lubicie dawać takie drobiazgi bez żadnego święta? A może kiedyś ktoś zaskoczył Was czymś niewielkim, co pamiętacie do dziś?

Dzisiaj od rana chodziło mi po głowie, jak bardzo lubię zwyczajne dni. Kubek kawy, chwila ciszy, otwarte okno i świadomość, że nic pilnego nie czeka za rogiem. Paradoksalnie to właśnie w takie spokojne chwile najczęściej sięgam po kryminały. Bo chyba najbardziej fascynuje mnie to, że autorzy potrafią pokazać, jak cienka jest granica między codziennością a momentem, który zmienia wszystko. I właśnie z taką myślą skończyłam słuchać „Powodzi” Pawła Pollaka.

To już kolejna część serii o komisarzu Julianie Borczyku i coraz bardziej podoba mi się to, że autor nie próbuje za wszelką cenę zaskakiwać spektakularnymi zwrotami akcji. W centrum nadal jest śledztwo, ale równie ważna staje się atmosfera i ludzie, którzy muszą odnaleźć się w trudnej sytuacji. Tym razem tłem wydarzeń jest zagrożenie powodziowe we Wrocławiu, a znalezienie ciała w kanale uruchamia kolejne dochodzenie.

Podczas słuchania kilka razy pomyślałam, że kiedy pojawia się zagrożenie, bardzo szybko okazuje się, kim naprawdę jesteśmy. Jedni pomagają bez zastanowienia, inni myślą tylko o sobie. To dotyczy nie tylko wielkich katastrof. W codziennym życiu też przecież bywają nasze małe "powodzie", które pokazują, ile w nas spokoju, odwagi i zwykłej ludzkiej przyzwoitości.

Bardzo lubię to, że Pollak pisze oszczędnie. Nie rozwleka historii, nie dokłada niepotrzebnych wątków. Audiobook trwa niewiele ponad dwie godziny, a mimo to ma odpowiednie tempo i nie sprawia wrażenia urwanego.

No i oczywiście Filip Kosior. Coraz częściej łapię się na tym, że kiedy widzę jego nazwisko jako lektora, wiem, że czeka mnie kilka przyjemnych godzin. Czyta spokojnie, naturalnie, bez teatralnych popisów. Dzięki temu historia pozostaje najważniejsza.

Dziś zrobiłam sałatkę jarzynową.

Taką zwyczajną.

Z ziemniakami, marchewką, pietruszką, groszkiem, ogórkiem kiszonym i majonezem. Tę samą, która w moim dzieciństwie była obowiązkową uczestniczką wszystkich rodzinnych uroczystości. Nie pamiętam świąt, imienin, urodzin ani żadnego większego spotkania, na którym nie stałaby dumnie pośrodku stołu.

Miała swoje stałe miejsce. Prawie status członka rodziny.

Dzisiaj trochę zeszła ze sceny. Zastąpiły ją sałatki z kurczakiem, mango, granatem, mozzarellą, awokado, prażonymi pestkami, orzechami i jeszcze czymś, czego nazwy za chwilę i tak zapomnę.

Nie mam nic przeciwko nim.

Ale jest coś niezwykle pocieszającego w tym, że są smaki, które przez kilkadziesiąt lat w ogóle się nie zmieniły.

Tę sałatkę zrobiłam jednak z bardzo konkretnego powodu.

Jutro przyjedzie do mnie ktoś bardzo mi bliski.

Nie zdradzę, kto. Niech ta osoba zostanie tajemnicą.

Powiem tylko tyle, że za każdym razem, kiedy ma do mnie przyjechać, sałatka jarzynowa pojawia się niemal automatycznie. To już chyba nasza mała tradycja.

I wiecie, co jest w tym wszystkim najlepsze?

Nie biegam dziś po mieszkaniu z odkurzaczem w jednej ręce i ścierką w drugiej. Oczywiście trochę ogarnę. Lubię, kiedy jest przyjemnie.

Ale nie zamierzam urządzać maratonu pod hasłem: "Gość jedzie, trzeba udowodnić, że mieszkam w muzeum."

Są ludzie, przy których człowiek odruchowo prostuje poduszki.

I są tacy, przy których może usiąść z kubkiem herbaty w ręku, nawet jeśli na suszarce jeszcze schnie pranie.

To ogromny komfort.

Bo prawdziwe spotkania chyba nigdy nie zaczynają się od idealnie wypolerowanego stołu.

Zaczynają się od poczucia, że można być sobą.

Już się cieszę na jutro.

Na długie rozmowy, śmiech, który pewnie będzie słychać dwa piętra niżej, i na tę sałatkę, która po raz kolejny okaże się czymś znacznie więcej niż tylko sałatką.

Bo niektóre przepisy mają jeden tajny składnik.

Wspomnienia.

I mam nadzieję, że tej jednej rzeczy nigdy nie uda się zastąpić żadnym mango, granatem ani serem z bardzo wymowną włoską nazwą. 😄

Mam teorię, że istnieją dwa rodzaje ludzi. Ci, którzy potrafią od razu po powrocie do domu rozpakować zakupy, i ci, którzy najpierw stawiają torby w kuchni z myślą: „Tylko na chwilę”. Potem ta „chwila” trwa do wieczora, a pomidory zdążą już chyba zaprzyjaźnić się z podłogą. Domyślacie się pewnie, do której grupy należę. 😄 Ostatnio złapałam się na tym, że przez cały dzień biegałam od jednej rzeczy do drugiej. Odpisać na maila. Zadzwonić. Wrzucić pranie. Włączyć zmywarkę. Przypomnieć sobie, po co właściwie weszłam do kuchni. Klasyka. Wieczorem usiadłam na kanapie i pomyślałam, że właściwie... niczego dziś nie zrobiłam. Po czym mój wzrok padł na pusty kosz na śmieci.

Rachunki były opłacone. Półka, która od tygodnia mnie irytowała, nagle wyglądała jak człowiek. Na wiadomość, na którą odkładałam odpowiedź od trzech dni, w końcu odpisałam. Pranie nie obraziło się i grzecznie wisiało już na suszarce. I nagle dotarło do mnie, że ja naprawdę coś zrobiłam. Tylko żadna z tych rzeczy nie nadaje się na spektakularny wpis w mediach społecznościowych.

Bo przecież nikt nie wrzuca zdjęcia z podpisem: „Kochani! Udało się! Wyniosłam śmieci!”. Chociaż... kto wie? Może byłby to początek nowego trendu. 😄

Mam wrażenie, że żyjemy w świecie wielkich osiągnięć. Wszędzie ktoś zdobywa szczyty, kończy maratony, remontuje dom albo właśnie otwiera własną firmę. A tymczasem większość naszego życia składa się z dużo mniej widowiskowych zwycięstw. Znalazłam pokrywkę od pojemnika za pierwszym razem. Przypomniałam sobie o praniu, zanim zaczęło pachnieć... podejrzanie. Nie musiałam szukać telefonu, bo leżał dokładnie tam, gdzie go odłożyłam. To akurat wydarza się rzadko, więc chyba zasługuje na osobne święto.

I wiecie co? Coraz bardziej lubię takie małe sukcesy. Bo one oznaczają, że życie, choć trochę chaotyczne, jednak toczy się do przodu.

Nie zawsze potrzebujemy przełomów. Czasem wystarczy ten moment, kiedy zamykasz szufladę, która od tygodnia czekała na uporządkowanie, i czujesz satysfakcję zupełnie nieproporcjonalną do wykonanej pracy. Albo kiedy wieczorem przechodzisz przez mieszkanie i nic nie woła do Ciebie: „Zrób mnie natychmiast!”. To jest ten rodzaj spokoju, którego nie da się kupić.

Śmieję się czasem, że dorosłość jest dziwnym miejscem. Jako dzieci marzyliśmy o wielkich przygodach, a dziś potrafimy szczerze ucieszyć się z tego, że lodówka jest pełna, rachunki opłacone, a w zmywarce zostało jeszcze jedno wolne miejsce na kubek. I chyba nie ma w tym nic złego. Bo szczęście naprawdę rzadko przychodzi z fajerwerkami. Znacznie częściej siedzi cicho na uporządkowanej półce, w pustym koszu na śmieci i w tej jednej wiadomości, którą w końcu przestaliśmy odkładać na później.

A jeśli do tego wieczorem można jeszcze usiąść z herbatą i pomyśleć: „Dobra, na dziś wystarczy”... to moim zdaniem jest to całkiem solidne zwycięstwo.

A jakie było Wasze małe domowe zwycięstwo dzisiaj? Jestem pewna, że każdy z nas ma przynajmniej jedno.

Dziś odkryłam, że zakupy też mogą być przygodą. Nie byłam w Rzymie. Nie byłam w Paryżu. Nawet do galerii nie jechałam z wielkim planem. Ot, zwykłe zakupy. Pepco, Empik i Rossmann. I wiecie co?

Szkoda, że nie ma jeszcze sklepu na literę U. Bo wtedy byłoby... PERU. 😄

W Empiku czekała na mnie nowa książka mojej ukochanej Freidy McFadden. To był ten zakup, po który szłam z pełnym przekonaniem. Taki, który jeszcze zanim wróci do domu, już ma zarezerwowane miejsce na stoliku.

Ale największe zaskoczenie czekało na mnie w Pepco.

Jesień. W lipcu.

Dynie, ciepłe kolory, jesienne dekoracje... Wszystko wyglądało tak, jakby kalendarz postanowił przeskoczyć kilka stron.

I teraz mam mały problem.

Bo jestem jesieniarą z krwi i kości.

Dla mnie wrzesień pachnie nowymi zeszytami, swetrem zarzuconym na ramiona, herbatą, książkami i wieczorami, które przychodzą trochę za szybko. Jesień zawsze była moją porą roku.

Ale... Czy naprawdę już?

Z jednej strony pomyślałam: "Ludzie, mamy jeszcze lato!"

Z drugiej... no cóż... dyniowa deska sama wskoczyła do koszyka. A zaraz za nią ceramiczna dynia. Przecież nie mogłam ich tam zostawić. Byłyby smutne. 😄

Wróciłam do domu z książką, kilkoma drobiazgami i myślą, że chyba jestem gdzieś pomiędzy.

Jeszcze chcę nacieszyć się latem.

Ale już zerkam w stronę jesieni.

I chyba właśnie dlatego tak ją lubię.

Ona nigdy nie wpada z hukiem.

Najpierw pojawia się gdzieś na sklepowej półce.

Potem w jednej książce przeczytanej pod kocem.

Później w kubku gorącej herbaty.

A zanim człowiek się obejrzy, siedzi przy oknie, patrzy na kolorowe liście i myśli: "No dobrze... czekałam na ciebie."

Kilka dni temu miałam wpaść do kogoś dosłownie na chwilę. Wiecie, taka zwykła kawa. Nic wielkiego. I złapałam się na czymś, co pewnie zna większość z nas. Stałam przed szafą i zastanawiałam się, co założyć. Potem pomyślałam, czy włosy dobrze wyglądają, czy może jednak powinnam poprawić makijaż, a może jeszcze kupić coś słodkiego, żeby nie iść z pustymi rękami. Pięć minut później wybuchnęłam śmiechem. Przecież jechałam do osoby, która widziała mnie już w rozciągniętym swetrze, z włosami związanymi byle jak i z miną człowieka, który od rana walczy z ekspresem do kawy. I wiecie co? Nigdy nie miałam wrażenia, że jestem tam oceniana. To jest ogromny luksus.

Coraz bardziej lubię ludzi, przy których nie muszę się zastanawiać nad każdym słowem. Takich, przy których cisza nie jest niezręczna, tylko zwyczajna. Mogę powiedzieć, że mam gorszy dzień i nie usłyszę od razu listy gotowych rozwiązań. Mogę się śmiać z własnych wpadek, a oni śmieją się razem ze mną, a nie ze mnie.

Z wiekiem chyba coraz mniej imponują mi znajomości, które dobrze wyglądają z zewnątrz. Znacznie bardziej cenię te, po których wracam do domu spokojniejsza niż przed spotkaniem.

Wiecie, po czym poznaję takich ludzi?

Po tym, że nie robię w głowie próbnej rozmowy przed spotkaniem. Nie zastanawiam się, czy wypada o czymś powiedzieć. Nie analizuję później przez pół wieczoru, czy przypadkiem nie powiedziałam czegoś głupiego. Po prostu jestem. A to wcale nie zdarza się tak często.

Czasami wystarczy godzina spędzona z odpowiednią osobą, żeby cały dzień zrobił się lżejszy. Nie dlatego, że wydarzyło się coś niezwykłego. Po prostu przez chwilę nie trzeba było nikogo udawać.

Lubię też ludzi, którzy nie obrażają się o ciszę. Takich, z którymi można siedzieć przy herbacie i przez kilka minut patrzeć przez okno. Bez nerwowego szukania kolejnego tematu. Bez poczucia, że trzeba czymś wypełnić każdą sekundę. To zabawne, ale czasem właśnie wtedy prowadzi się najlepsze rozmowy. Albo... nie prowadzi się ich wcale i też jest dobrze.

Ostatnio pomyślałam, że bezpieczna obecność jest trochę jak ulubiony fotel. Nie zwracasz na niego większej uwagi, dopóki go nie zabraknie. Po prostu siadasz i jest Ci wygodnie. Nie myślisz o tym, jak wyglądasz, czy dobrze siedzisz i czy przypadkiem nie zajmujesz za dużo miejsca. Po prostu odpoczywasz. Chyba z ludźmi jest podobnie.

Najpiękniejsze relacje to nie te, przy których świecimy najmocniej. To te, przy których wreszcie możemy zgasić wszystkie reflektory.

Nie musimy być zabawniejsi, mądrzejsi ani bardziej interesujący. Nie musimy mieć idealnie posprzątanego mieszkania, najlepszego humoru ani gotowej odpowiedzi na każde pytanie. Możemy przyjść z potarganymi myślami, z kubkiem herbaty w dłoni i powiedzieć: „Dzisiaj jakoś nie mam energii”.

I usłyszeć tylko: „To dobrze, że jesteś.”

Coraz bardziej wierzę, że właśnie takich ludzi warto trzymać blisko. Nie dlatego, że rozwiązują nasze problemy. Tylko dlatego, że przy nich życie przestaje być egzaminem.

A to, w dzisiejszych czasach, jest naprawdę bezcenne.

Jest w Twoim życiu ktoś, przy kim możesz być po prostu sobą, bez udawania i bez spinania się?

Wiecie, są takie dni, które wyglądają tak, jakby ktoś reżyserował je według scenariusza: „Czasem słońce, czasem deszcz”. I nie mam tu na myśli tylko pogody.

Od rana zdążyłam już przeżyć mały zawał. Zmywarka oznajmiła mi swoim zachowaniem, że chyba postanowiła zakończyć wspólne życie. Stałam przed nią, patrzyłam z niedowierzaniem i już w głowie liczyłam, ile kosztuje nowa. Na szczęście po chwili łaskawie stwierdziła, że jednak będzie żyć. Chociaż... nie jestem przekonana, czy to nie był dopiero początek jej agonii. Na razie zawarłyśmy rozejm.

Potem pogoda zaczęła bawić się ze mną w chowanego. Słońce. Deszcz. Słońce. Deszcz. Gdybym nie wiedziała, że jestem w Polsce, pomyślałabym, że mieszkam gdzieś na planie bollywoodzkiego filmu.

A kiedy wydawało mi się, że nic więcej mnie dziś nie zaskoczy, spojrzałam na balkon.

Tam swoje dzieło sztuki pozostawił Hektor.

Rudy gangster.

Kwiaty, które jeszcze niedawno pięknie rosły, zostały potraktowane z taką fantazją, jakby przeszło przez nie tornado... tylko bardziej futrzaste. Zebrałam to, co ocalało, i zamiast się złościć, wstawiłam do małego wazonika. Patrzę na nie teraz i dochodzę do wniosku, że nawet po spotkaniu z kotem wyglądają całkiem uroczo.

Może z nami jest podobnie.

Nie każdy dzień układa się idealnie. Czasem coś się zawiesi. Czasem coś się połamie. Czasem ktoś – na przykład kot – skutecznie pokrzyżuje nasze plany. Ale jeśli uda się na koniec dnia znaleźć kilka ocalałych kwiatów, kubek dobrej herbaty i powód do uśmiechu, to chyba znaczy, że ten dzień wcale nie był stracony.

I właśnie za to lubię pisać pozytywny pamiętnik.

Nie dlatego, że wszystkie dni są piękne.

Tylko dlatego, że nawet w tych najbardziej pokręconych można znaleźć coś, co warto zapamiętać.

A Hektor? Cóż... śpi teraz tak spokojnie, jakby od rana ratował świat, a nie urządzał zamach na balkonowe kwiaty.

I spróbujcie mi powiedzieć, że koty nie mają poczucia humoru. 😄

Jest dopiero południe, a ja mam wrażenie, jakby ten dzień trwał już dwa razy dłużej niż zwykle. I wcale nie narzekam.

Pobudka o piątej. Nie dlatego, że musiałam. Po prostu obudził mnie ten rodzaj ciszy, który latem zdarza się tylko bardzo wcześnie rano. Wzięłam Sisi i poszłyśmy na długi spacer. Powietrze było jeszcze przyjemne, ptaki urządzały swój poranny koncert, a ja po raz kolejny pomyślałam, że człowiek naprawdę niewiele potrzebuje, żeby dobrze zacząć dzień.

Potem kawa. Taka spokojna, bez pośpiechu. Kilka stron książki, uzupełnienie wpisów na blogach i nagle zorientowałam się, że zrobiłam tyle rzeczy, a przecież nawet nie spojrzałam na zegarek.

Teraz siedzę z moim pozytywnym pamiętnikiem. Lubię te chwile. Wracam do drobiazgów, które łatwo przegapić, kiedy dzień pędzi. Zapisuję, za co jestem wdzięczna, co mnie ucieszyło, co wywołało uśmiech. I wiecie co? Czasem największym wydarzeniem dnia jest to, że kawa była naprawdę dobra, spacer był dłuższy niż zwykle, a kot... no dobrze, kot akurat niczego nie zniszczył. To też można uznać za mały cud.

Za oknem w słońcu już 33 stopnie, więc plan na dalszą część dnia jest prosty: nie udawać bohatera. Nie biegać z odkurzaczem po mieszkaniu, nie wymyślać sobie dwudziestu nowych obowiązków i nie mieć wyrzutów sumienia, że niedziela wygląda jak... niedziela.

Coraz bardziej lubię takie dni. Bez fajerwerków. Bez listy zadań odhaczanej w szalonym tempie. Za to z poczuciem, że życie składa się właśnie z takich spokojnych poranków, spacerów, książek, kubków kawy i kilku zdań zapisanych w pamiętniku.

I chyba właśnie tego chcę sobie życzyć jak najczęściej.

Nie wiem, czy też tak macie, ale przez większą część życia bardziej martwiłam się tym, żeby nikogo nie zawieść, niż tym, czy sama jestem szczęśliwa. Nie chciałam sprawiać przykrości. Wolałam ustąpić. Przemilczeć. Zgodzić się, choć w środku czułam, że myślę zupełnie inaczej. I chyba właśnie dlatego książka „Mów własnym głosem” Reginy Brett trafiła do mnie w dobrym momencie. To nie jest poradnik, który obiecuje, że po przeczytaniu pięćdziesięciu lekcji nagle staniesz się pewną siebie osobą. Regina Brett nie daje gotowych recept. Raczej siada obok czytelnika i spokojnie pokazuje, że własny głos odnajduje się małymi krokami.

Czytając tę książkę, kilka razy odkładałam ją na bok. Nie dlatego, że mnie nudziła. Wręcz przeciwnie. Po prostu miałam potrzebę zatrzymać się i pomyśleć o sobie. O tym, ile razy powiedziałam „tak”, kiedy chciałam powiedzieć „nie”. Ile razy tłumaczyłam swoje decyzje tylko dlatego, że bałam się, co pomyślą inni. Ile razy próbowałam dopasować się do czyichś oczekiwań, zamiast zapytać siebie, czego naprawdę chcę.

Najbardziej lubię książki, które nie krzyczą. Nie próbują mnie przekonać, że od jutra mam być zupełnie innym człowiekiem. Zamiast tego delikatnie przypominają, że mam prawo być sobą. Regina Brett pisze właśnie w taki sposób. Bez wywyższania się. Bez oceniania. Bardziej jak dobra znajoma, która dzieli się własnym doświadczeniem i mówi: „Wiesz... ja też przez to przechodziłam.” I chyba dlatego tak dobrze się ją czyta.

Po zamknięciu tej książki nie miałam ochoty zmieniać całego swojego życia. Ale miałam ochotę częściej słuchać siebie. Bo własny głos nie zawsze oznacza mówienie najgłośniej. Czasem oznacza po prostu odwagę, żeby powiedzieć spokojnie: „To jest ważne dla mnie.” I mam wrażenie, że właśnie od takich zdań zaczynają się największe zmiany.

Wyszłam tylko na krótki spacer. Taki bez celu. Bez liczenia kroków, bez planowania trasy i bez przekonania, że koniecznie muszę wrócić z poczuciem dobrze wykorzystanego czasu. Po prostu zamknęłam drzwi i poszłam przed siebie. Po kilku minutach zobaczyłam pustą ławkę. Pewnie mijałam ją już dziesiątki razy, ale tego dnia wyglądała jakoś wyjątkowo zachęcająco. Usiadłam z myślą, że dam sobie pięć minut. Dosłownie pięć. Przecież w domu czekało jeszcze tyle rzeczy do zrobienia. I wtedy wydarzyło się... właściwie nic.

Nie wiem, kiedy to się stało, ale wieczory zaczęły wyglądać podejrzanie podobnie. Siadam na kanapie z myślą, że tylko na chwilę sprawdzę, co nowego w internecie. Pięć minut zamienia się w dwadzieścia, potem w czterdzieści, a ja nagle orientuję się, że obejrzałam kilkanaście filmików, których następnego dnia i tak nie będę pamiętała. Za to doskonale pamiętam jedno uczucie. Głowa jest pełna, a jednocześnie jakaś... pusta. Najzabawniejsze jest to, że przecież sama mam milion pomysłów na rzeczy, które mogłabym zrobić. W szufladach czekają papiery, wstążki, wykrojniki, kleje, farby i cała armia przydasi, które kupowałam z przekonaniem, że „na pewno się przydadzą”. I wiecie co? One naprawdę się przydają. Tylko najpierw trzeba odłożyć telefon.

Nie ma znaczenia, czy robię kartkę, wycinam jakieś drobiazgi, układam kompozycję czy po raz setny zastanawiam się, czy ten kwiatuszek powinien być dwa centymetry bardziej w lewo. W takich chwilach dzieje się coś dziwnego. Ręce są zajęte, więc głowa wreszcie przestaje biegać we wszystkie strony. Nagle nie analizuję rozmowy sprzed tygodnia, nie układam w myślach odpowiedzi, której już nigdy nikomu nie wyślę, i nie tworzę czarnych scenariuszy na przyszłość. Skupiam się na tym, żeby klej nie wylądował tam, gdzie absolutnie nie powinien. Choć... bądźmy szczerzy. Czasem ląduje. I najczęściej nie na kartce. 

Lubię ten moment, kiedy na stole robi się twórczy bałagan. Nożyczki znikają dokładnie wtedy, kiedy są najbardziej potrzebne. Ołówek wyparowuje. Taśma klejąca prowadzi własne życie, a ja po kilku minutach odkrywam, że cały czas leży tuż obok mojej ręki. To chyba jakieś prawo każdego, kto lubi coś tworzyć.

Wiecie, co jest w tym wszystkim najpiękniejsze? Że efekt końcowy wcale nie jest najważniejszy. Oczywiście, miło spojrzeć na gotową kartkę czy dekorację i pomyśleć: „To wyszło całkiem nieźle”. Ale prawdziwa wartość kryje się w tej godzinie czy dwóch, kiedy świat trochę zwalnia. Kiedy zamiast bez końca przesuwać palcem po ekranie, przesuwam kawałek koronki, przyklejam listek albo wybieram kolor wstążki.

Mam nawet swoją teorię. Tworzenie jest trochę jak spacer dla głowy. Nogi zostają w domu, ale myśli wychodzą na świeże powietrze. Wracają spokojniejsze, mniej zmęczone i jakoś łatwiej się z nimi dogadać.

Nie namawiam nikogo, żeby od jutra kupował maszynkę do scrapbookingu albo pół sklepu plastycznego. Naprawdę nie o to chodzi. Może to być szydełko, kolorowanka, układanie puzzli, haft, malowanie kamieni albo przesadzanie kwiatów. Cokolwiek sprawi, że ręce będą miały co robić, a głowa wreszcie dostanie chwilę wolnego.

Coraz częściej dochodzę do wniosku, że największym luksusem nie jest dziś nowy telefon ani kolejny serial do obejrzenia. Największym luksusem jest wieczór, po którym czuję się spokojniejsza niż wtedy, gdy się zaczynał.

Dlatego jeśli dziś wieczorem znowu złapiesz się na tym, że bezmyślnie przewijasz kolejne filmiki, spróbuj zrobić mały eksperyment. Odłóż telefon na pół godziny. Wyciągnij coś, co od dawna czekało na swoją kolej, i po prostu zacznij. Bez planu, bez presji, bez oczekiwania, że powstanie małe dzieło sztuki.

Jest spora szansa, że kiedy spojrzysz na zegarek, okaże się, że minęły dwie godziny. A Ty pierwszy raz od dawna pomyślisz: „Ale to był naprawdę dobry wieczór.”

Są takie dni, o których wieczorem trudno byłoby coś spektakularnego opowiedzieć. Nikt nie zadzwonił z dobrą wiadomością, nie wydarzyło się nic, co nadawałoby się na zdjęcie z podpisem „najlepszy dzień ever”, lista spraw do zrobienia wcale nie zrobiła się krótsza, a pogoda też nie postanowiła współpracować. Gdyby ktoś zapytał mnie, co dziś robiłam, pewnie odpowiedziałabym: „W sumie... nic wyjątkowego”. I właśnie wtedy najczęściej okazuje się, że ten dzień wcale nie był taki zwyczajny.

Jest takie uczucie, które pojawia się zaraz po tym, gdy coś się kończy. Przez chwilę człowiek chodzi po domu trochę wolniej niż zwykle, odruchowo wraca myślami do tego, co jeszcze wczoraj wydawało się oczywiste, i łapie się na tym, że wciąż próbuje poukładać sobie w głowie pytanie: „Dlaczego?”. Nieważne, czy chodzi o relację, pracę, jakieś miejsce czy plany, które rozsypały się szybciej, niż zdążyły się spełnić. Strata prawie zawsze najpierw boli. I chyba dlatego tak trudno uwierzyć, że kiedyś można spojrzeć na nią z wdzięcznością.

Kiedyś wydawało mi się, że jeśli coś tracę, to znaczy, że przegrałam. Długo nosiłam w sobie przekonanie, że trzeba walczyć do końca, ratować każdą znajomość, kurczowo trzymać się tego, co znane, nawet jeśli od dawna przestało cieszyć. Człowiek przyzwyczaja się przecież nie tylko do dobrych rzeczy. Przyzwyczaja się również do zmęczenia, do rozczarowań, do codzienności, która z każdym dniem zabiera po trochu spokój. Co ciekawe, często zauważamy to dopiero wtedy, kiedy tego wszystkiego już nie ma.

Ostatnio porządkowałam jedną z szafek i trafiłam na kubek, którego kiedyś używałam niemal codziennie. Pamiętałam, że bardzo go lubiłam, więc przez chwilę próbowałam sobie przypomnieć, dlaczego właściwie przestałam po niego sięgać. I nie potrafiłam znaleźć odpowiedzi. Stał tam od miesięcy, może nawet od lat, a ja żyłam zupełnie normalnie, nawet nie zauważając jego braku. Pomyślałam wtedy, że z niektórymi sprawami w życiu jest dokładnie tak samo. Kiedy coś odchodzi, wydaje nam się, że już zawsze będziemy odczuwać pustkę. Tymczasem życie, zupełnie po cichu, urządza się na nowo.

Najbardziej zaskakuje mnie to, że wiele rzeczy, których kiedyś nie chciałam stracić, dzisiaj wspominam z ogromnym spokojem. Nie dlatego, że były nieważne. Były ważne i właśnie dlatego ich koniec tak bolał. Z perspektywy czasu widzę jednak, ile kosztowało mnie ich nieustanne podtrzymywanie. Ile energii pochłaniały relacje, w których ciągle trzeba było coś udowadniać. Ile sił odbierały miejsca, do których chodziłam bardziej z poczucia obowiązku niż z radości. Jak bardzo bałam się zamknąć pewne drzwi tylko dlatego, że nie wiedziałam, co znajduje się po drugiej stronie.

Dzisiaj myślę, że nie każda strata jest czymś, co nam życie odbiera. Czasem jest czymś, od czego nas uwalnia. Tylko trudno to dostrzec w chwili, kiedy wszystko jeszcze jest świeże. Wtedy widzimy jedynie to, czego już nie mamy. Dopiero po miesiącach, a czasem po latach, przychodzi taka zwyczajna chwila. Budzisz się rano, robisz kawę, wyglądasz przez okno i nagle orientujesz się, że od bardzo dawna nie wracałaś myślami do tego, co kiedyś wydawało się końcem świata. Nie dlatego, że zapomniałaś. Po prostu przestałaś za tym tęsknić.

Coraz częściej dochodzę do wniosku, że życie ma więcej mądrości niż my sami. My kurczowo trzymamy się tego, co znamy, ono czasem delikatnie rozluźnia nasz uścisk. W pierwszej chwili mamy do niego żal, buntujemy się i pytamy, dlaczego właśnie teraz. Dopiero później odkrywamy, że w miejscu, które wydawało się pustką, powoli zaczęło pojawiać się coś nowego. Spokój. Oddech. Lekkość. Może nawet odrobina odwagi, której wcześniej nie mieliśmy.

Nie umiem już powiedzieć, że cieszę się z każdej straty. Byłoby to nieprawdziwe. Są takie, które zostawiają ślad na całe życie i których nigdy nie przestaniemy opłakiwać. Ale są też takie, które dopiero po czasie pokazują swoje prawdziwe znaczenie. Dziś wiem, że nie wszystko, co odeszło z mojego życia, było dla mnie dobre. Niektóre rzeczy zabierały więcej, niż dawały, tylko ja zbyt długo nie chciałam tego zauważyć.

I chyba właśnie dlatego, kiedy dziś coś się kończy, zamiast od razu pytać: „Dlaczego mnie to spotkało?”, próbuję zostawić sobie odrobinę miejsca na inną myśl. Może jeszcze tego nie rozumiem. Może jeszcze boli. Ale może za jakiś czas spojrzę na tę chwilę i pomyślę, że nie była końcem. Była początkiem życia, w którym jest po prostu więcej miejsca na mnie.

A Ty? Czy zdarzyło Ci się kiedyś zrozumieć dopiero po latach, że coś, co wydawało się wielką stratą, tak naprawdę stało się cichym początkiem czegoś dobrego?