Codziennik Zadumanej #51

W piątek wieczorem zaczęło się zupełnie niewinnie. Trochę sucho w gardle, takie nic, które człowiek oczywiście ignoruje, bo przecież ma plany, życie i absolutnie nie zamierza chorować. W sobotę organizm najwyraźniej uznał, że subtelne sugestie do mnie nie docierają, więc dołożył katar i drapanie w gardle takie, jakbym połknęła papier ścierny. Tym sposobem wszystkie sobotnie plany zostały anulowane, a ja zostałam oficjalnie skierowana na przymusowy turnus rehabilitacyjny pod kołdrą.

I muszę przyznać, że wykorzystałam go wzorowo. Spałam chyba za wszystkie pobudki o piątej z ostatnich miesięcy, za kilka przyszłych poniedziałków i jeszcze trochę na zapas. Co najbardziej podejrzane, moje domowe towarzystwo również jakby wyczuło powagę sytuacji. Nikt specjalnie nie domagał się obsługi, nie organizował protestów ani nie zgłaszał pilnych spraw do działu saszetek. Najwyraźniej nawet zwierzęta potrafią zachować się przyzwoicie, kiedy człowiek jest w stanie przedagonalnym. Albo po prostu uznały, że lepiej poczekać, aż personel odzyska zdolność otwierania puszek.

Dzisiaj rano nadal byłam raczej wersją demonstracyjną człowieka, ale z każdą godziną zaczęłam się powoli rozkręcać. Najgorsze było słońce za oknem. Piękne, jesienne, złote, dokładnie takie, które mówi: „Zakładaj buty, bierz Sisi i chodź”. Ja natomiast patrzyłam na nie z łóżka jak więzień przez kraty i próbowałam sobie wmówić, że przecież jesień równie dobrze można podziwiać w pozycji horyzontalnej.

W pewnym momencie okazało się też, że skończył mi się Vicks. Sytuacja kryzysowa wymagała więc uruchomienia procedur awaryjnych sprzed kilkudziesięciu lat: mleko, masło, miód i czosnek. Jeden łyk i natychmiastowy teleport do dzieciństwa. Smak przeziębienia, który przetrwał wszystkie zmiany ustrojowe, rozwój medycyny i wynalezienie internetu. Człowiek może mieć dziś aplikację do wszystkiego, ale kiedy drapie go w gardle, prędzej czy później i tak stoi nad kubkiem mleka z czosnkiem i czuje, że babcie jednak wiedziały, co robią.

Najchętniej przeleżałabym również całą niedzielę, ale jutro czeka mnie osiem godzin w pracy, więc nie miałam wyjścia – musiałam zmartwychwstać. Powoli, bez gwałtownych ruchów, ale jednak. Trochę przygotowań, trochę rzeczy ogarniętych i już zaczynałam podejrzewać, że może rzeczywiście wracam do świata żywych.

I wtedy wstał Hektor.

Najwyraźniej uznał, że skoro pracownik pojawił się na stanowisku, można wznowić pełen zakres usług. Balkon. Pokój. Balkon. Pokój. Drzwi proszę. Teraz proszę otworzyć. A teraz jednak zamknąć. Po którejś rundzie moje powołanie do pracy w charakterze oddźwiernej wygasło i Hektor został wyrzucony za burtę. Burta, dla niewtajemniczonych, znajduje się na balkonie. Kapitan przeżył, statek również, a za szybą siedział kot z miną człowieka, który właśnie odkrył, jak dramatycznie spadł poziom obsługi w tym hotelu.

Teraz zarządzam koniec niedzielnego zmartwychwstawania. Jeszcze jedna porcja mojego czosnkowego eliksiru, książka i powrót pod kołdrę. Dziś nawet mój ukochany kącik czytelniczy musi sobie poradzić beze mnie, bo są takie dni, kiedy najlepszym miejscem na świecie jest po prostu własne łóżko.

I właściwie ta przymusowa pauza trochę mi przypomniała, jak trudno czasem pozwolić sobie po prostu nic nie robić. Bez wyrzutów sumienia, bez nadrabiania, bez udowadniania sobie, że przecież jeszcze dam radę zrobić to, tamto i siedem innych rzeczy. Organizm czasami sam wciska przycisk „stop”, kiedy właściciel uparcie nie może go znaleźć.

Tylko Hektor najwyraźniej nie dostał tej informacji. On jutro od piątej rano prawdopodobnie wznowi działalność.