„Śmiertelne ukąszenie” - Paweł Pollak o tym, że śmierć potrafi zaskoczyć nawet podczas pasterki

Odkryłam, że domowe krzątanie się może być całkiem przyjemne, pod warunkiem że ktoś w tym czasie opowiada mi interesującą historię kryminalną. Włączam audiobook, zabieram się za porządki, przygotowuję coś w kuchni i nawet nie zauważam, kiedy kolejne obowiązki znikają z listy. Szczególnie polubiłam krótkie kryminały, których można wysłuchać za jednym razem, bez konieczności przypominania sobie następnego dnia, kto kogo podejrzewał i dlaczego. Właśnie dlatego tak chętnie wracam do Pawła Pollaka i jego cyklu „Śledczy z Zakątka”. Tym razem towarzyszyło mi „Śmiertelne ukąszenie”, szósta część serii, która po raz kolejny udowodniła, że nawet w krótkiej historii można zmieścić zaskakującą zbrodnię, ciekawe śledztwo i odrobinę humoru.

Tym razem autor zabiera nas do kościoła podczas pasterki, gdzie dochodzi do wyjątkowo osobliwego zdarzenia. Proboszcz Antoni Król zostaje śmiertelnie ukąszony przez kobrę filipińską, która znalazła się w tabernakulum. Trudno wyobrazić sobie bardziej niecodzienny sposób popełnienia morderstwa, szczególnie w miejscu, które powinno kojarzyć się z bezpieczeństwem i spokojem. Świadkiem tragedii jest komisarz Julian Borczyk, więc policyjne dochodzenie może rozpocząć się niemal natychmiast. Wraz z Anetą Górską próbuje ustalić, kto mógł przygotować tak niezwykłą pułapkę i jakie tajemnice kryją się za śmiercią duchownego.

Przyznam, że sam pomysł na zbrodnię wywołał u mnie lekkie niedowierzanie. Egzotyczny jadowity wąż ukryty w kościelnym tabernakulum brzmi raczej jak scenariusz wyjątkowo przewrotnej komedii kryminalnej niż klasycznego policyjnego śledztwa. Ale właśnie za tę pomysłowość lubię krótkie historie Pollaka. Autor nie potrzebuje kilkuset stron, żeby zainteresować słuchacza, ponieważ wystarczy mu nietypowe wydarzenie i para śledczych, którzy potrafią spojrzeć na sprawę z różnych perspektyw.

Dużą przyjemność sprawia mi obserwowanie współpracy Borczyka i Górskiej. Ich rozmowy pozwalają śledzić kolejne etapy dochodzenia, poznawać podejrzenia i zastanawiać się nad motywami osób związanych z ofiarą. W „Śmiertelnym ukąszeniu” stopniowo wychodzą na jaw szczegóły dotyczące życia proboszcza i jego otoczenia, a początkowo niezwykła zagadka zaczyna nabierać bardziej ludzkiego wymiaru. Bo przecież nawet najbardziej pomysłowa metoda zabójstwa nie zmienia faktu, że za zbrodnią mogą kryć się całkiem zwyczajne emocje, konflikty i sekrety.

Nie będę jednak udawać, że wszystko w tej historii jest równie prawdopodobne. Sposób dokonania zbrodni wymaga od słuchacza sporej wyrozumiałości, ale potraktowałam go jako element charakterystycznej konwencji serii. W krótkim kryminale nie oczekuję rozbudowanej analizy psychologicznej ani wielowątkowego dochodzenia prowadzonego przez kilkanaście godzin. Chcę ciekawej zagadki, sprawnie poprowadzonej akcji i zakończenia, które pozwoli mi z satysfakcją wyłączyć odtwarzanie. Pollak dobrze rozumie tę formę, dlatego jego opowieści tak przyjemnie sprawdzają się podczas codziennych zajęć.

Tym razem słuchałam historii w interpretacji Wojciecha Żołądkowicza. Lubię, kiedy lektor prowadzi narrację w sposób, który pozwala skupić się na wydarzeniach, szczególnie gdy audiobook towarzyszy mi podczas wykonywania innych czynności. W przypadku krótkich kryminałów ma to dla mnie duże znaczenie, ponieważ nie zawsze mogę poświęcić słuchaniu całą uwagę. Najważniejsze, żeby bez trudu nadążać za śledztwem i nie gubić się w kolejnych rozmowach bohaterów.

„Śmiertelne ukąszenie” trwa około dwóch i pół godziny, więc idealnie wpisuje się w moje upodobania. Wystarczy jedno dłuższe popołudnie z domowymi obowiązkami, żeby poznać całą historię. Przyznam, że coraz bardziej doceniam właśnie takie niewielkie literackie przyjemności. Nie każda opowieść musi być wielką powieścią, która pochłonie kilka wieczorów. Czasami znacznie lepiej sprawdza się zgrabnie skonstruowany kryminał, który umila zwyczajne czynności i pozwala oderwać myśli od codziennych spraw.

Paweł Pollak ponownie zapewnił mi przyjemne towarzystwo podczas domowego krzątania się. Nie jest to historia, która na długo pozostanie w mojej pamięci, ale też nie tego od niej oczekiwałam. Lubię wracać do znanych bohaterów, poznawać ich kolejne sprawy i mieć pewność, że przez najbliższe godziny nie będę się nudzić. A jeśli przy okazji uda mi się posprzątać mieszkanie, przygotować coś dobrego i rozwiązać zagadkę morderstwa, to trudno wyobrazić sobie lepiej wykorzystany czas.

„Śmiertelne ukąszenie” polecam przede wszystkim osobom, które lubią krótkie kryminały z nietypowym pomysłem na zbrodnię i lekkim przymrużeniem oka traktują granice prawdopodobieństwa. Sama z przyjemnością sięgnę po kolejne części „Śledczych z Zakątka”, bo najwyraźniej znalazłam sposób, żeby połączyć dwie rzeczy, które zwykle ze sobą konkurują: domowe obowiązki i moją nieustającą ochotę na dobrą historię kryminalną.

Komentarze