Codziennik Zadumanej #78: Co słychać w muzycznym miasteczku? U nas zdecydowanie więcej niż zwykle
Dzisiaj będzie trochę muzycznie, trochę szkolnie i oczywiście po mojemu, bo są takie chwile w pracy nauczyciela, które sprawiają, że człowiek wraca do domu z poczuciem, że naprawdę warto było coś wymyślić, zorganizować i przekonać innych do swojego pomysłu. A ja, jak wiadomo, pomysłów mam zazwyczaj więcej niż wolnego czasu na ich realizację. Na szczęście czasami wszystko układa się tak pięknie, że pozostaje tylko usiąść, uśmiechnąć się i cieszyć, że kolejna rzecz, na której bardzo mi zależało, stała się częścią naszej szkolnej codzienności.
Moja klasa już drugi rok uczestniczy w comiesięcznych koncertach muzycznych. Zaczęliśmy w pierwszej klasie, teraz jesteśmy w drugiej i nie opuściliśmy żadnego koncertu. Bardzo mi na tym zależało, bo uważam, że dzieci powinny mieć możliwość poznawania muzyki w sposób żywy, ciekawy i naturalny. A przede wszystkim powinny przekonać się, że muzyka klasyczna i instrumenty, które czasami kojarzą im się z czymś bardzo poważnym, mogą dostarczać mnóstwa radości. Mam ogromne szczęście do rodziców, którzy są otwarci na takie inicjatywy i wspierają nasz udział w koncertach. Dzięki temu możemy regularnie spotykać się z muzyką, a każde takie spotkanie staje się kolejną małą przygodą.
Raz w miesiącu przyjeżdżają do naszej szkoły artyści. Dwoje z nich towarzyszy nam podczas każdego koncertu. Jest pani, która prowadzi całe spotkanie, pięknie śpiewa i recytuje poezję w taki sposób, że człowiek naprawdę ma ochotę słuchać. I jest pan pianista, który swoją grą tworzy muzyczne tło całej opowieści. Natomiast trzeci artysta zmienia się w zależności od tego, jaki instrument dzieci mają właśnie poznać. I to jest fantastyczne, bo za każdym razem czeka na nas coś nowego. Była już gitara, wiolonczela, saksofon, skrzypce, a podczas ostatniego koncertu pojawił się akordeon.
Przyznam, że bardzo lubię obserwować dzieci w chwili, kiedy na scenie pojawia się nowy instrument. Najpierw jest ciekawość, czasami zdziwienie, potem pierwsze dźwięki i nagle okazuje się, że coś, co jeszcze przed chwilą było zupełnie obce, zaczyna budzić ogromne zainteresowanie. Szczególnie kiedy muzyk potrafi pokazać możliwości swojego instrumentu w sposób przystępny i ciekawy. A akordeon jest przecież instrumentem wyjątkowo widowiskowym. Te wszystkie przyciski, rozciągający się miech i dźwięki, które potrafią być raz delikatne, a za chwilę niezwykle energiczne. Człowiek patrzy i zastanawia się, jak można jednocześnie obsługiwać tyle elementów i jeszcze pamiętać, co właściwie zamierzało się zagrać. Ja czasami mam problem z odnalezieniem odpowiedniego klawisza na komputerze, a tutaj proszę, cały koncert!
Najpiękniejsze jest jednak to, że podczas tych spotkań dzieci nie siedzą nieruchomo, czekając na koniec występu. Artyści doskonale wiedzą, że młody słuchacz potrzebuje czegoś więcej niż samego słuchania. Dlatego zapraszają dzieci do wspólnego śpiewania, wyklaskiwania rytmów, tańca i różnych muzycznych zabaw. I właśnie za to szczególnie cenię te koncerty. Dzieci uczestniczą w muzyce całym sobą. Słuchają, poruszają się, próbują, reagują, a przy okazji uczą się rzeczy, których nie dałoby się przekazać równie ciekawie podczas zwyczajnej pogadanki.
Każdy koncert ma swój temat, a muzyka staje się częścią opowieści. Ostatnio odwiedziliśmy „Muzyczne miasteczko”. Już sama nazwa brzmi zachęcająco, prawda? W takim miasteczku wszystko może się wydarzyć, a zamiast zwyczajnych ulic i placów można wyobrazić sobie miejsca pełne melodii, rytmów i dźwięków. Poprzednie spotkanie nawiązywało do jesieni, dzięki czemu muzyka pięknie wpisała się w to, co działo się za oknami. Bardzo lubię takie tematyczne koncerty, ponieważ dzieci łatwiej odnajdują się w muzycznej historii. Melodia zaczyna coś opowiadać, instrument nabiera charakteru, a utwór przestaje być tylko zbiorem dźwięków.
Z perspektywy nauczycielki widzę w tych spotkaniach jeszcze coś bardzo wartościowego. Dzieci uczą się słuchać. I nie chodzi wyłącznie o słuch muzyczny, chociaż oczywiście on również się rozwija. Uczą się skupiać uwagę, rozpoznawać zmiany tempa i nastroju, reagować na rytm, współpracować z grupą i czekać na odpowiedni moment, żeby włączyć się do wspólnej zabawy. Poznają również zasady zachowania podczas występów artystycznych. Dowiadują się, że wykonawca zasługuje na uwagę i szacunek, że warto nagrodzić go brawami i że słuchanie może być równie przyjemne jak samodzielne działanie.
A przy tym wszystkim jest mnóstwo radości. Bo przecież dzieci mają naturalną potrzebę ruchu, śpiewania, eksperymentowania i odkrywania. Kiedy mogą wyklaskiwać rytm, tańczyć albo wspólnie zaśpiewać, muzyka staje się dla nich czymś bliskim. Nie trzeba ich przekonywać, że uczestniczą w wartościowym wydarzeniu edukacyjnym. One po prostu dobrze się bawią. A ja patrzę na nie i myślę sobie, że właśnie o taką edukację mi chodzi. O uczenie przez doświadczenie, przeżywanie i autentyczne zainteresowanie.
Czasami zastanawiam się, jak wiele takich spotkań zostaje później w dziecięcej pamięci. Może za kilka lat ktoś z moich uczniów usłyszy dźwięk wiolonczeli i przypomni sobie nasz szkolny koncert? Może ktoś zainteresuje się grą na pianinie, gitarze albo akordeonie? A może po prostu będzie dorosłym człowiekiem, który chętnie pójdzie do filharmonii, na koncert czy do teatru, bo od najmłodszych lat kultura kojarzyła mu się z czymś przyjemnym i dostępnym?
Nie oczekuję, że cała moja klasa zostanie w przyszłości orkiestrą symfoniczną. Chociaż przy ich energii i pomysłowości moglibyśmy stworzyć zespół, którego występy z pewnością trudno byłoby przeoczyć. Wystarczyłoby jeszcze ustalić, kto zostanie dyrygentem, a podejrzewam, że właśnie przy tym mogłyby pojawić się największe trudności organizacyjne. Ale chciałabym, żeby dzieci wyniosły z tych spotkań przekonanie, że muzyka jest dla każdego. Że można jej słuchać, przeżywać ją, odkrywać i cieszyć się nią bez konieczności posiadania wyjątkowego talentu.
W szkole bardzo dużo uwagi poświęcamy czytaniu, pisaniu, liczeniu i zdobywaniu kolejnych umiejętności. I słusznie, bo przecież to fundament edukacji. Ale równie ważne jest rozwijanie wrażliwości, wyobraźni i ciekawości świata. Dziecko potrzebuje kontaktu z pięknem, ze sztuką, z ludźmi, którzy potrafią opowiadać o swojej pasji. Potrzebuje okazji, żeby odkrywać coś nowego i przekonywać się, że świat jest znacznie bogatszy niż to, co znajduje się w podręczniku.
Dlatego tak bardzo cieszę się, że nasze comiesięczne koncerty stały się już małą klasową tradycją. Lubię tę regularność, oczekiwanie na kolejne spotkanie i świadomość, że za miesiąc znowu wydarzy się coś ciekawego. Jestem wdzięczna rodzicom za zaufanie i otwartość, a artystom za to, że potrafią w tak piękny sposób dzielić się muzyką z najmłodszymi. Widać, że wkładają w te spotkania serce, a to dzieci wyczuwają wyjątkowo dobrze.
I tak sobie dzisiaj pomyślałam, że w życiu warto od czasu do czasu wyjść poza codzienny repertuar. Posłuchać czegoś nowego, spróbować czegoś, czego jeszcze nie znamy, pozwolić sobie na odrobinę zachwytu. My, dorośli, często przyzwyczajamy się do tego, co dobrze znane. Mamy swoje ulubione książki, piosenki, miejsca i zwyczaje. A przecież świat wciąż ma nam tyle do zaoferowania. Czasami wystarczy otworzyć się na jeden nowy dźwięk, żeby odkryć zupełnie inną melodię.
Może właśnie dlatego tak lubię te nasze koncerty. Przypominają mi, że nauka nie musi odbywać się wyłącznie przy stoliku, a radość odkrywania świata wcale nie kończy się wraz z dzieciństwem. Ja również podczas tych spotkań świetnie się bawię i za każdym razem wychodzę zadowolona. I wcale się tego nie wstydzę. W końcu nauczycielka też ma prawo do odrobiny muzycznej przyjemności w godzinach pracy.
A teraz pozostaje nam czekać na kolejny koncert. Ciekawa jestem, jaki instrument tym razem zawita do naszej szkoły i dokąd zabierze nas następna muzyczna opowieść. Jedno wiem na pewno. Gdyby ktoś kiedyś zaproponował mi przeprowadzkę do prawdziwego Muzycznego Miasteczka, poważnie rozważyłabym tę propozycję. Pod warunkiem że koncerty odbywałyby się w rozsądnych godzinach, a mieszkańcy mieliby prawo do ciszy podczas czytania kryminałów.
Bo muzykę kocham, ale kiedy wieczorem otwieram książkę Fridy McFadden, nawet najpiękniejszy akordeon musi na chwilę zamilknąć!
.png)
Komentarze
Prześlij komentarz
Pozostaw po sobie ślad :) Będę wdzięczna :)