Codziennik Zadumanej #76: Prasowanie odwołane! Riko przejął nieruchomość i nie zamierza się wyprowadzić

Poniedziałek. Już samo to słowo powinno być wystarczającym usprawiedliwieniem dla człowieka, który wieczorem nie ma ochoty robić absolutnie niczego. A jeśli dodamy do tego dzień pracy rozpoczęty rano i zakończony dopiero o 16.20, sytuacja staje się jeszcze bardziej zrozumiała. Do domu dotarłam po siedemnastej, z głową pełną szkolnych spraw, nogami domagającymi się odpoczynku i żołądkiem, który najwyraźniej uznał, że dalsze odkładanie posiłku będzie naruszeniem jego podstawowych praw. Marzyłam tylko o tym, żeby coś zjeść, usiąść i przez chwilę nie musieć podejmować żadnych decyzji. Nawet tak poważnych jak wybór herbaty.


W dodatku jutro zapowiada się kolejny długi dzień. Wieczorem, o osiemnastej, mam zebranie z rodzicami, więc powrót do domu znowu nastąpi o porze, kiedy normalny człowiek zaczyna już rozważać, czy nie przebrać się w piżamę. Oczywiście zebrania są potrzebne, rozmowy z rodzicami ważne, a nauczycielskie obowiązki nie kończą się wraz z ostatnim dzwonkiem. Tylko czasami zastanawiam się, czy ktoś nie mógłby wymyślić szkoły, w której wszystkie sprawy dałoby się załatwić do piętnastej. Podejrzewam jednak, że taki wynalazek zostałby natychmiast wpisany na listę cudów współczesnej pedagogiki.

Wróciłam więc do domu i spojrzałam na deskę do prasowania. Stała sobie spokojnie, przypominając o ubraniach, które wypadałoby wreszcie doprowadzić do stanu umożliwiającego pokazanie się ludziom. Prasowanie zaplanowałam na jutro, chociaż już dzisiaj miałam pewne wątpliwości, czy po całym dniu pracy i wieczornym zebraniu będę jeszcze miała ochotę zaprzyjaźniać się z żelazkiem. Ale jak wiadomo, planować można wszystko. Zwłaszcza kiedy plan dotyczy przyszłej wersji nas samych, która w naszej wyobraźni zawsze jest wypoczęta, pełna energii i niezwykle obowiązkowa. Tymczasem okazało się, że deska do prasowania przestała być dostępna. Została zajęta. Przez Rika.

Mój kochany kocur najwyraźniej postanowił rozszerzyć swoje posiadłości i przejąć kolejny fragment mieszkania. Do tej pory dysponował przecież całkiem przyzwoitym wyborem miejsc do spania. Ma miękkie legowiska, kanapę, fotele i mnóstwo innych zakamarków, w których może odpoczywać bez najmniejszego ryzyka, że ktoś zakłóci mu drzemkę. Ale nie! Riko uznał, że prawdziwy luksus zaczyna się dopiero na desce do prasowania.

I proszę spojrzeć na zdjęcie. Czy tak wygląda kot, który ma jakiekolwiek wyrzuty sumienia?

Leży rozciągnięty, głowę ułożył sobie wygodnie na brzegu deski, oczy zamknięte, pyszczek spokojny. Wygląda, jakby właśnie zakończył wyjątkowo wyczerpujący dzień pracy i zasłużył na solidny odpoczynek. Nie wiem, co dokładnie robił przez te wszystkie godziny, kiedy ja byłam w szkole, ale sądząc po jego zmęczeniu, musiały to być obowiązki wymagające ogromnego zaangażowania. Być może nadzorował ruch uliczny za oknem. Może kontrolował zawartość miseczek. A może po prostu spał w innym miejscu i teraz potrzebuje odpoczynku po tamtym odpoczynku.

W każdym razie decyzja zapadła. Deska została oficjalnie przemianowana na prywatny apartament wypoczynkowy Rika.

I teraz mam problem, bo przecież nie będę budziła kota!

To jedna z tych zasad, których nikt w naszym domu nie zapisywał, a mimo to obowiązują wszystkich. Śpiącego kota się nie rusza. Można mieć pilną sprawę, można potrzebować miejsca, można nawet przez pół godziny siedzieć w niewygodnej pozycji, ponieważ zwierzę postanowiło ułożyć się na człowieku. Ale obudzenie kota? Absolutnie niedopuszczalne. W naszym domu mogłoby to zostać uznane za poważne naruszenie regulaminu współżycia międzygatunkowego.

Zresztą Riko ma w sobie coś niezwykle rozbrajającego. Jest raczej cichym domownikiem, który nie musi urządzać przedstawień, żeby zwrócić na siebie uwagę. Czasami wystarczy, że spojrzy na człowieka, czasami wystawi język, a innym razem po prostu wybierze sobie do spania miejsce tak absurdalne, że pozostaje tylko zrobić zdjęcie. I właśnie to w kotach uwielbiam. Ich absolutną niezależność od naszych planów, harmonogramów i przekonania, że pewne przedmioty mają ściśle określone zastosowanie.

Bo przecież kto powiedział, że deska do prasowania musi służyć do prasowania? Człowiek. A kot najwyraźniej ma na ten temat odmienne zdanie.

Patrzę więc na mojego śpiącego lokatora i zaczynam podejrzewać, że on po prostu znalazł genialny sposób na rozwiązanie mojego problemu. Przecież od powrotu z pracy zastanawiałam się, kiedy znajdę czas na prasowanie. A teraz odpowiedź jest oczywista. Nie znajdę, ponieważ stanowisko pracy zostało zajęte przez uprawnionego użytkownika. I proszę bardzo, jak elegancko można pozbyć się wyrzutów sumienia! Żadnego lenistwa, żadnego odkładania obowiązków, żadnego szukania wymówek. Zwyczajna przeszkoda organizacyjna, całkowicie niezależna ode mnie.

Gdyby ktoś zapytał, dlaczego ubrania nadal nie są wyprasowane, mogę z pełną powagą odpowiedzieć, że urządzenie zostało wyłączone z eksploatacji z powodu obecności kota.

A przecież w szkole doskonale wiemy, że bezpieczeństwo jest najważniejsze.

Siedzę sobie teraz, patrzę na Rika i myślę, jak bardzo nasze zwierzęta potrafią zmienić sposób patrzenia na codzienność. My, ludzie, mamy nieustannie coś do zrobienia. Praca, zakupy, sprzątanie, pranie, prasowanie, przygotowania do kolejnego dnia. Nawet kiedy wracamy zmęczeni, w głowie od razu pojawia się lista następnych obowiązków. A kot? Kot widzi wygodną powierzchnię, wskakuje na nią, układa się i zasypia. Nie zastanawia się, czy powinien wcześniej zrobić coś pożytecznego. Nie analizuje, czy odpowiednio wykorzystał dzień. Nie ma wyrzutów sumienia, że mógłby w tym czasie zająć się czymś bardziej produktywnym.

I chyba właśnie tego moglibyśmy się od kotów nauczyć. Oczywiście nie namawiam nikogo do porzucenia wszystkich obowiązków i zamieszkania na desce do prasowania, bo mogłoby się to skończyć dość niewygodnie. Ale może czasami warto przyznać sobie prawo do odpoczynku bez tłumaczenia się przed całym światem? Szczególnie po takim dniu jak dzisiejszy, kiedy człowiek naprawdę zrobił już wystarczająco dużo.

Mam wrażenie, że zbyt często traktujemy odpoczynek jak nagrodę, na którą trzeba sobie zasłużyć. Najpierw wszystko zrobić, wszystko przygotować, wszystko uporządkować, a dopiero później usiąść. Tylko że to „wszystko” ma wyjątkowo nieprzyjemną właściwość. Nigdy się nie kończy. Zawsze znajdzie się kolejna rzecz do zrobienia, kolejny obowiązek, kolejny drobiazg wymagający naszej uwagi. A my odkładamy przyjemności na moment, który uparcie nie chce nadejść.

Dlatego dzisiaj postanowiłam skorzystać z przykładu Rika. Zjadłam coś dobrego, zrobiłam sobie chwilę spokoju i uznałam, że na ten poniedziałek naprawdę wystarczy. Jutro znowu będzie szkoła, rozmowy, zebranie i cała reszta nauczycielskiej codzienności. A dzisiaj mogę po prostu pobyć w domu, nacieszyć się ciszą i popatrzeć na kota, który najwyraźniej odkrył nowy wymiar domowego luksusu. Deska oczywiście zostaje rozłożona.

Nie wiem na jak długo. Może do jutra, może do końca tygodnia, a może Riko postanowi urządzić tam swoją stałą siedzibę i będę musiała wystąpić do niego z oficjalnym wnioskiem o udostępnienie powierzchni roboczej. Znając koty, rozpatrzenie takiego wniosku może potrwać, a decyzja i tak będzie odmowna.

Jedno jest pewne. W moim domu nawet prasowanie potrafi zamienić się w przygodę, chociaż tym razem żelazko nie odegrało w niej najmniejszej roli.

A ja? Ja właśnie znalazłam najpiękniejsze usprawiedliwienie dla nieuprasowanych ubrań. Przepraszam bardzo, ale kot śpi. I proszę mi wierzyć, w naszym domu jest to argument ostateczny.

Komentarze