Codziennik Zadumanej #75: Wszyscy śpią, Frida czeka, a ja właśnie ogłaszam stan pełnego szczęścia!

O jak ja kocham takie dni! Naprawdę, gdyby ktoś zapytał mnie, jak wygląda moje wymarzone listopadowe popołudnie, mogłabym bez najmniejszego zastanowienia wskazać właśnie dzisiejsze. Za oknem coraz ciemniej, w mieszkaniu cieplutko, wszędzie panuje ten cudowny spokój, którego człowiek po całym tygodniu pracy potrzebuje bardziej niż kolejnej promocji w ulubionym sklepie. A ja siedzę sobie w swoim królestwie i mam poczucie, że wszystko jest dokładnie tak, jak powinno. Nawet moje zatoki, które od kilku dni urządzały sobie w mojej głowie jakieś bliżej nieokreślone manewry wojskowe, zaczynają wreszcie zachowywać się przyzwoicie. Zrobiłam inhalacje, jest zdecydowanie lepiej i mam nadzieję, że tym razem rozejdziemy się w zgodzie. Ja zostanę przy swoim nosie, a infekcja niech sobie poszuka innego zajęcia. Najlepiej takiego, które nie wymaga kontaktu z ludźmi.

Dzisiaj nawet sprzątanie sprawiło mi przyjemność. Tak, wiem, brzmi podejrzanie, ale zapewniam, że wszystko ze mną w porządku. Lubię ten moment, kiedy mieszkanie jest już ogarnięte, wszystko wraca na swoje miejsce, a człowiek może usiąść i z czystym sumieniem stwierdzić, że na dzisiaj wystarczy. Nie trzeba już niczego poprawiać, przestawiać ani szukać. Można po prostu cieszyć się własnym domem. A ja swój dom naprawdę uwielbiam. Szczególnie jesienią, kiedy zapalam światełka, świecę, otulam się kocem i mam wrażenie, że cały ten listopadowy świat za oknem istnieje głównie po to, żebym jeszcze bardziej doceniała ciepło swojego mieszkania.

W moim kąciku czytelniczym czeka już cały dzbanek przepysznej herbaty. Nie jakaś symboliczna filiżaneczka, po której człowiek musi za pięć minut wstawać i iść do kuchni po dolewkę. Cały dzbanek! To bardzo ważne, ponieważ podczas czytania dobrej książki każda nieplanowana wyprawa do kuchni jest poważnym zakłóceniem procesu poznawczego. Szczególnie kiedy akcja zaczyna się rozkręcać, a człowiek właśnie podejrzewa, że ktoś w tej historii kłamie. Zresztą przy książkach Fridy McFadden podejrzewam zazwyczaj wszystkich. Gdyby w jej powieści pojawił się sympatyczny pan dostarczający pieczywo, prawdopodobnie już po dwóch stronach zaczęłabym zastanawiać się, co ukrywa i dlaczego tak podejrzanie uprzejmie się uśmiecha.

Bo dzisiaj mam przed sobą nową książkę mojej ukochanej Fridy! „Lokatorka” czeka na swoją kolej, a ja już czuję tę przyjemną ekscytację, którą znają wszyscy miłośnicy czytania. Książka jest nowa dla mnie, jeszcze nie wiem, co mnie w niej spotka, kto będzie wzbudzał moje podejrzenia i ile razy autorka wyprowadzi mnie w pole. Ale właśnie to uwielbiam. Ten moment tuż przed rozpoczęciem lektury, kiedy historia jest jeszcze wielką niewiadomą. Można się wygodnie rozsiąść, otworzyć pierwszą stronę i pozwolić, żeby ktoś na kilka godzin zabrał nas do zupełnie innego świata. Oczywiście w przypadku Fridy ten świat bywa miejscem, w którym rozsądny człowiek nie wynająłby nawet pokoju na jedną noc, ale przecież od czego jest literatura?

Tymczasem moje domowe towarzystwo również uznało, że sobotni wieczór należy spędzić w sposób godny i odpowiedzialny. Koty śpią. Wszystkie! Hektor, Bubu i Riko najwyraźniej zawarli chwilowe porozumienie pokojowe, którego głównym założeniem jest niewykonywanie żadnych zbędnych ruchów. Sisi również drzemie, zapewne regenerując siły przed kolejną wyprawą na osiedle, podczas której będzie musiała przypomnieć wszystkim napotkanym zwierzętom, kto tutaj sprawuje nadzór nad bezpieczeństwem. Patrzę na tę moją ekipę i zastanawiam się, jakim cudem udało mi się zgromadzić pod jednym dachem tyle osobowości. Każde z nich ma własne zwyczaje, wymagania i przekonanie o swojej wyjątkowości. A ja, jako jedyna osoba opłacająca rachunki, mam w tym towarzystwie prawdopodobnie najmniej do powiedzenia.

Najbardziej rozczula mnie jednak ta cisza. Żadnego domagania się jedzenia, żadnego nawoływania madki, żadnych kocich pretensji ani psich interwencji. Nawet Hektor chwilowo zapomniał, że jego miseczka wymaga regularnych kontroli jakości, a Bubu nie zgłasza zapotrzebowania na noszenie synusia na rękach. Riko zapewne śni o czymś niezwykle ważnym, być może o obierkach z marchewki, które z niewiadomych powodów uważa za jedną z większych atrakcji swojego życia. I tylko ja siedzę sobie pośród tego całego śpiącego towarzystwa, zachwycona, że przez chwilę nikt niczego ode mnie nie chce. Chociaż znając życie, wystarczy, że otworzę książkę na szczególnie interesującym fragmencie, a ktoś natychmiast przypomni sobie o pilnej potrzebie czułości.

Wiecie, co jest w tym wszystkim najpiękniejsze? Że jeszcze kilka lat temu pewnie szukałabym szczęścia w czymś znacznie bardziej spektakularnym. W wyjazdach, wydarzeniach, planach, wypełnianiu każdej wolnej chwili czymś ciekawym. Nadal lubię wyjść z domu, pojechać w nowe miejsce, odwiedzić księgarnię czy spędzić dzień poza czterema ścianami. Ale coraz bardziej doceniam te wieczory, kiedy absolutnie nic szczególnego się nie dzieje. Kiedy największym wydarzeniem jest zapalenie świecy, zrobienie herbaty i rozpoczęcie nowej książki. I kiedy nie trzeba nikomu udowadniać, że dobrze wykorzystuje się swój czas.

Bo przecież my, dorośli, mamy jakąś dziwną skłonność do rozliczania samych siebie z każdej godziny. Nawet odpoczynek próbujemy organizować tak, żeby przyniósł wymierne korzyści. Czytamy, żeby się rozwijać, spacerujemy, żeby zrobić odpowiednią liczbę kroków, odpoczywamy, żeby następnego dnia pracować wydajniej. A może czasami warto zrobić coś wyłącznie dlatego, że sprawia nam przyjemność? Bez celu, bez planu i bez konieczności tłumaczenia się przed własnym sumieniem. Usiąść w fotelu, patrzeć na światełka i zwyczajnie cieszyć się tym, że jest dobrze.

Coraz częściej dochodzę do wniosku, że umiejętność cieszenia się zwyczajnością jest jednym z najprzyjemniejszych przywilejów dojrzałości. Człowiek już wie, że nie każdy weekend musi być pełen atrakcji, nie każda sobota wymaga wielkich planów, a spokojny wieczór w domu może być wart więcej niż najbardziej wymyślna rozrywka. Zwłaszcza po tygodniu spędzonym w szkole, wśród dziecięcych pytań, rozmów, obowiązków i nieustannego podejmowania decyzji. Cisza nabiera wtedy zupełnie nowej wartości. Nie trzeba jej niczym wypełniać. Wystarczy pozwolić jej być.

A listopad jest do takich wieczorów wręcz stworzony. Uwielbiam, kiedy wcześnie zapada zmrok, kiedy można zapalić lampki już po południu i kiedy dom staje się najprzyjemniejszym miejscem na świecie. Nie przeszkadza mi szarość za oknem ani to, że dzień jest coraz krótszy. Przeciwnie, mam wrażenie, że właśnie teraz mogę w pełni nacieszyć się tym wszystkim, co przez resztę roku trochę ginie w codziennym pośpiechu. Zapachem herbaty, miękkością koca, światłem świecy i obecnością moich zwierzaków, które nawet podczas snu potrafią sprawić, że mieszkanie wydaje się jeszcze bardziej przytulne.

Dzisiaj nie zamierzam już niczego planować. Sprzątanie zrobione, inhalacje wykonane, zatoki powoli wracają do współpracy, a niedziela będzie mogła pozostać niedzielą, bez odkurzacza, pralki i domowych porządków. Przede mną wieczór z Fridą, dzbanek herbaty i całe mnóstwo spokoju. Mam zamiar korzystać z tego bez najmniejszych wyrzutów sumienia.

I tak sobie myślę, że szczęście naprawdę nie zawsze potrzebuje wielkiej oprawy. Czasami wystarczy własny fotel, dobra książka, ciepły dom i świadomość, że wszyscy, których kochamy, są blisko. Nawet jeśli większość z nich aktualnie chrapie, mruczy albo śni o kolejnej porcji jedzenia.

A teraz wybaczcie, ale Frida czeka. Nie wypada przecież zostawiać nowej lokatorki samej na tak długo. Szczególnie że znając tę autorkę, pod moją nieobecność mogłoby się wydarzyć coś bardzo podejrzanego.

Dobrego, spokojnego wieczoru! Ja właśnie rozpoczynam swoją ulubioną część listopada.