Codziennik Zadumanej #74: Wszyscy narzekali na pogodę, a ja nastawiłam święta!

No i dałam radę! Wróciłam dzisiaj do szkoły, przeżyłam wszystkie lekcje i nawet nie musiałam udawać bohaterki narodowej, która ostatkiem sił dociera do domu. Gorączki nie było, samopoczucie całkiem przyzwoite, tylko te moje nieszczęsne zatoki nadal nie zamierzają zakończyć współpracy. Jest już trochę lepiej, ale poranki to prawdziwa próba charakteru. Kiedy człowiek otwiera oczy, wszystko zaczyna spływać i ma wrażenie, że przez noc w jego głowie uruchomiono niewielką instalację wodociągową. Szczegółów oszczędzę, bo przecież prowadzę codziennik, a nie kronikę chorób nosa i okolic. W każdym razie powoli wracam do żywych i bardzo mnie to cieszy.

W szkole miałam dzisiaj naprawdę przyjemny, spokojny dzień. Bez większych niespodzianek, nerwowych sytuacji i konieczności gaszenia pożarów, których przecież w nauczycielskim życiu nigdy nie brakuje. A za oknem od rana padało. Było szaro, mokro, ponuro i tak cudownie listopadowo, że aż chciało mi się uśmiechać. Wszyscy wokół narzekali na pogodę, a ja czułam się jak ryba w wodzie. No dobrze, może niekoniecznie ryba, bo przy moich zatokach dodatkowa wilgoć nie jest mi do niczego potrzebna, ale rozumiecie, o co chodzi. Uwielbiam takie dni! Niskie chmury, deszcz stukający o szyby, drzewa, które powoli tracą ostatnie liście, i ten szczególny listopadowy półmrok. Nie potrzebuję codziennie słońca, żeby mieć dobry humor. Czasami wręcz przeciwnie. Taka pogoda sprawia, że świat jakby trochę zwalnia, a ja razem z nim.

Wracałam więc do domu zadowolona, że dzień minął spokojnie, a przede mną całe popołudnie. Mogłam oczywiście położyć się pod kocem i kontynuować rekonwalescencję, ale w mojej głowie od jakiegoś czasu dojrzewał pewien pomysł. A właściwie powinien dopiero zacząć dojrzewać. I to przez kilka tygodni.

Postanowiłam zrobić ciasto na piernik staropolski!

Tak, wiem. Mamy dopiero listopad, a ja już zaczynam świąteczne przygotowania. Ale zanim ktoś uzna, że całkowicie straciłam kontakt z kalendarzem, wyjaśniam, że tym razem mam pełne usprawiedliwienie. Piernik staropolski jest ciastem długo dojrzewającym, więc nie da się go przygotować na ostatnią chwilę. Trzeba je nastawić odpowiednio wcześnie, odstawić w chłodne miejsce i pozwolić mu spokojnie nabierać charakteru. Czyli dokładnie odwrotnie niż ja, kiedy wpadnę na jakiś pomysł i najchętniej chciałabym zobaczyć efekt jeszcze przed kolacją.

Zabrałam się więc do pracy. Miód, przyprawy korzenne i cała ta pachnąca zapowiedź Bożego Narodzenia sprawiły, że przez chwilę zapomniałam nawet o swoich zatokach. Uwielbiam ten moment, kiedy w kuchni zaczyna unosić się zapach cynamonu, goździków i imbiru. Niby za oknem zwyczajny listopadowy deszcz, niby do świąt jeszcze trochę czasu, a człowiek już wyobraża sobie grudniowe wieczory, choinkę i wszystkie te drobne przyjemności, na które czeka przez cały rok.

Ciasto jest gotowe i odpoczywa sobie teraz w chłodnym miejscu. Będzie tam spokojnie dojrzewało przez następne tygodnie, a ja zamierzam wykazać się cierpliwością i nie zaglądać do niego co pięć minut. Chociaż znając siebie, pewnie będę od czasu do czasu sprawdzać, czy wszystko w porządku. W końcu skoro powierzyłam mu tak odpowiedzialne zadanie, jak zostanie tegorocznym świątecznym piernikiem, to wypada interesować się jego postępami.

Nie zdecydowałam jeszcze, co ostatecznie z niego przygotuję. Kusi mnie tradycyjny piernik przekładany marmoladą różaną. Taki porządny, pachnący, świąteczny, który można pokroić na kawałki i podać do kawy. Ale równie mocno chodzi mi po głowie pomysł upieczenia zwyczajnych pierniczków. Jeszcze mam czas na podjęcie decyzji. I to jest właśnie najprzyjemniejsze. Nie muszę dzisiaj wiedzieć wszystkiego, planować każdego szczegółu ani podejmować ostatecznych decyzji. Na razie wystarczy, że ciasto dojrzewa.

I wiecie, co mnie w tym wszystkim najbardziej rozbawiło? Że moje zatoki od kilku dni uparcie odmawiają poprawy, a ciasto piernikowe ma przed sobą kilka tygodni spokojnego dojrzewania i nikt nie będzie go poganiał. Ono może sobie odpoczywać, nabierać aromatu i czekać na odpowiedni moment. Ja natomiast już jutro muszę znowu wstać rano, przygotować się do pracy i funkcjonować jak człowiek. Gdzie tu sprawiedliwość? Najwyraźniej w moim domu najlepsze warunki rekonwalescencji otrzymał właśnie piernik.

A tak poważniej, bardzo lubię takie przygotowania do świąt. Bez pośpiechu, bez nerwowego odliczania dni i bez poczucia, że wszystko trzeba zrobić natychmiast. Jeszcze niedawno pisałam, że nie chcę przyspieszać jesieni i zamierzam cieszyć się listopadem. I nadal tak uważam. Nastawienie piernika wcale mi w tym nie przeszkadza. Przeciwnie, jest w tym coś pięknego. Listopad może spokojnie pozostać listopadem, deszcz może padać, drzewa mogą gubić liście, a gdzieś w chłodnym miejscu będzie sobie czekało ciasto, które za kilka tygodni stanie się częścią naszych świąt.

Pomyślałam też dzisiaj, że niektóre rzeczy w życiu naprawdę potrzebują czasu. Nie da się wszystkiego przyspieszyć, choćbyśmy bardzo chcieli. Dotyczy to zdrowienia, odpoczynku, realizowania planów, a czasami również zwyczajnego odzyskiwania spokoju. Żyjemy w świecie, w którym najlepiej wszystko mieć od razu. Szybkie zakupy, szybkie odpowiedzi, szybkie efekty. Tymczasem taki staropolski piernik przypomina, że cierpliwość też może przynieść coś dobrego. I że warto czasami przygotować coś wcześniej, a potem po prostu pozwolić sprawom toczyć się własnym rytmem.

Zresztą nie zamierzam udawać, że każda moja życiowa refleksja musi być szczególnie głęboka. Czasami największą przyjemnością jest zwyczajnie wrócić do domu po dobrym dniu w pracy, zrobić coś pachnącego w kuchni, zaparzyć kawę i posłuchać deszczu za oknem. Bez wielkich wydarzeń, bez niezwykłych przygód i bez konieczności opowiadania światu o spektakularnych sukcesach.

Dzisiaj właśnie taki dzień dostałam. Spokojny, mokry, szary, pachnący korzennymi przyprawami i dający nadzieję, że moje zatoki wreszcie przypomną sobie, jak powinny funkcjonować. A jutro już piątek! Jeszcze cztery lekcje i będzie można rozpocząć weekend. Mam zamiar wykorzystać go przede wszystkim na odpoczynek, bo nawet największa miłośniczka jesieni musi czasami przyznać, że organizm ma swoje prawa.

Na razie siedzę sobie w cieplutkim mieszkaniu, za oknem nadal listopadowa szaruga, a moje świąteczne ciasto rozpoczęło właśnie swoją wielką przygodę.

I tylko zastanawiam się, czy za kilka tygodni będę bardziej dumna z upieczonego piernika, czy z tego, że przez cały ten czas udało mi się go nie ruszać.

Bo cierpliwość cierpliwością, ale kiedy w domu zaczyna pachnieć świętami, człowiek naprawdę musi mieć silny charakter!