Codziennik Zadumanej #73 - Niepodległość na kanapie, czyli patriotka z zatkanym nosem

Tegoroczne Narodowe Święto Niepodległości obchodzę w wyjątkowo domowych okolicznościach. Żadnych spacerów po Warszawie, żadnego podziwiania biało-czerwonych flag na ulicach, żadnego uczestniczenia w uroczystościach. Jest za to ciepłe mieszkanie, telewizor, wygodne miejsce do leżenia i ja, czyli patriotka, którą zatoki postanowiły chwilowo wyłączyć z życia publicznego. Od wczoraj, odkąd wróciłam z pracy, praktycznie nie wychodzę z domu. Jedynym wyjątkiem są ekspresowe spacery z Sisi, bo pewnych potrzeb nie da się odłożyć nawet z okazji święta państwowego. Sisi oczywiście nie interesuje mój stan zdrowia ani kalendarz uroczystości. Spacer ma być, sprawy mają zostać załatwione i koniec dyskusji.

Zatoki dopadły mnie tym razem naprawdę porządnie. Głowa boli, nos żyje własnym życiem, a szczegółów oszczędzę, bo przecież nie chcę, żeby ktoś czytał mój codziennik przy śniadaniu i stracił apetyt. Na szczęście nie mam gorączki, nie czuję się jakoś szczególnie osłabiona i poza tym nieszczęsnym bólem głowy oraz zatokami funkcjonuję całkiem przyzwoicie. Oczywiście pod warunkiem, że nikt nie wymaga ode mnie zbyt intensywnego funkcjonowania. Najlepiej sprawdza mi się obecnie pozycja półleżąca, z możliwością szybkiego sięgnięcia po chusteczki i coś ciepłego do picia.

I tak właśnie upływa mi dzisiejszy dzień. Oglądam w telewizji obchody Święta Niepodległości, słucham patriotycznych pieśni, patrzę na biało-czerwone flagi i myślę sobie, że właściwie nie trzeba stać na placu pełnym ludzi, żeby naprawdę przeżywać to święto. Można siedzieć we własnym salonie, z kubkiem herbaty w dłoni, i czuć dokładnie tę samą wdzięczność za to, że żyjemy w wolnej Polsce. Może nawet łatwiej wtedy zatrzymać się nad znaczeniem tego dnia, kiedy człowiek nie musi nigdzie pędzić i niczego organizować.

Bo 11 listopada zawsze skłania mnie do refleksji. Myślę o tych wszystkich pokoleniach Polaków, które nie miały tego, co dla nas jest dzisiaj tak oczywiste. O ludziach, którzy przez lata zaborów pielęgnowali język, tradycję, kulturę i wiarę, przekazując je swoim dzieciom mimo przeciwności. O tych, którzy walczyli, cierpieli, tracili bliskich i nie doczekali chwili, kiedy Polska odzyskała niepodległość. I o tych, którzy w 1918 roku mogli wreszcie uwierzyć, że ich kraj znów będzie miał własne miejsce na mapie Europy.

Czasami zastanawiam się, czy my naprawdę doceniamy tę wolność. Na co dzień mamy przecież mnóstwo powodów do narzekania. Na polityków, ceny, przepisy, komunikację miejską, pogodę i tysiąc innych rzeczy. Sama nie jestem wolna od narzekania, co zresztą stali czytelnicy mojego codziennika doskonale wiedzą. Ale dzisiaj warto sobie przypomnieć, że możliwość zwyczajnego życia we własnym kraju, mówienia własnym językiem, wychowywania dzieci zgodnie ze swoimi wartościami i pielęgnowania narodowych tradycji wcale nie była nam dana raz na zawsze.

Jako nauczycielka szczególnie mocno odczuwam odpowiedzialność za przekazywanie tej pamięci najmłodszym. Lubię, kiedy dzieci poznają historię Polski, uczą się hymnu, rozpoznają symbole narodowe i zaczynają rozumieć, dlaczego obchodzimy takie święta. Oczywiście dla drugoklasisty niepodległość bywa jeszcze pojęciem dość abstrakcyjnym. Znacznie łatwiej zrozumieć, że można samodzielnie wybrać zabawę na przerwie, niż pojąć skomplikowane dzieje państwa. Ale właśnie od takich prostych rozmów wszystko się zaczyna. Od szacunku do flagi, od znajomości historii własnej rodziny, od świadomości, że Polska jest naszym wspólnym domem, o który warto dbać.

A skoro już o domu mowa, to mój dzisiejszy patriotyzm ma wyjątkowo wygodną oprawę. W mieszkaniu cieplutko, za oknem listopad, a ja właśnie zamierzam zrobić sobie popołudniową kawusię i wrócić przed telewizor. Nie planuję żadnych wielkich przedsięwzięć. Nawet moje zwykle bardzo aktywne sumienie nauczycielskie otrzymało dzisiaj polecenie odpoczynku. Materiały do pracy poczekają, blogi nie uciekną, a świat naprawdę nie zawali się od tego, że przez jeden dzień nie zrobię niczego szczególnie produktywnego.

Przyznam jednak, że trochę się zastanawiam, czy z tymi zatokami nie powinnam wybrać się do lekarza. Z jednej strony nie mam gorączki, a poza bólem głowy i zatok czuję się całkiem nieźle. Z drugiej strony wiem, że nie zawsze warto udawać bohaterkę i liczyć, że wszystko samo przejdzie. Na razie postanowiłam dać sobie jeszcze trochę odpoczynku i obserwować, jak sytuacja się rozwinie. Przede mną czwartek i piątek, w oba dni mam po cztery lekcje, więc liczę, że organizm zdecyduje się wreszcie na współpracę. Chociaż przyznaję, że wolałabym, żeby nie traktował tych dwóch dni jako obowiązkowego sprawdzianu mojej wytrzymałości.

Dzisiejszy dzień przypomina mi też o czymś bardzo prostym. Patriotyzm nie musi zawsze oznaczać wielkich słów, uroczystych przemówień i podniosłych gestów. Jest również obecny w naszej codzienności. W uczciwej pracy, w szacunku do drugiego człowieka, w trosce o wspólne dobro, w wychowywaniu dzieci na mądrych i odpowiedzialnych ludzi. W pamięci o historii i w tym, jak traktujemy nasz kraj każdego zwyczajnego dnia, również wtedy, kiedy nie ma żadnego święta.

Można kochać Polskę i jednocześnie dostrzegać jej problemy. Można być dumnym z naszej historii, a przy tym mieć świadomość, że wciąż wiele rzeczy wymaga poprawy. Można różnić się poglądami, dyskutować, nie zgadzać się ze sobą, a mimo wszystko pamiętać, że łączy nas coś ważniejszego niż codzienne spory. Chciałabym, żebyśmy właśnie o tym częściej pamiętali, nie tylko jedenastego listopada.

A dzisiaj szczególnie cieszę się z tego, że mogę świętować po swojemu. Bez pośpiechu, bez konieczności wychodzenia z domu, za to z wdzięcznością i spokojem. Za wolność, za naszą historię, za ludzi, którzy ją tworzyli, i za możliwość życia w kraju, który mimo wszystkich swoich niedoskonałości jest moim miejscem na ziemi.

Za chwilę zrobię sobie kawę, poprawię koc i wrócę do oglądania uroczystości. Sisi zapewne za jakiś czas przypomni mi, że niepodległość nie zwalnia z obowiązków wobec czworonogów, a koty będą pilnować, żebym przypadkiem nie poczuła się zbyt samotna podczas chorowania.

I wiecie co? Wcale nie żałuję, że dzisiejsze święto spędzam właśnie tak. Najważniejsze przecież, żeby wiedzieć, co świętujemy, i naprawdę to doceniać.

Niech żyje wolna Polska! A ja poproszę jeszcze o odrobinę wolności od zatkanego nosa, bo tę również potrafiłabym dzisiaj bardzo docenić.